Menu

Βούλγαροι ζητούν από την Τουρκία αποζημιώσεις για διώξεις

Να επιταχύνει τις διεργασίες της ειδικής επιτροπής για τις αποζημιώσεις από την Τουρκία, ζητά από την κυβέρνηση της Βουλγαρίας το κοινοβούλιο της χώρας.
Οι αποζημιώσεις ζητούνται για τους Βούλγαρους που εκδιώχθηκαν από την Ανατολική Θράκη και λόγω διώξεων και...καταπίεσης τις δεκαετίες του '10 και του '20.
Η ανακίνηση του θέματος έγινε από το εθνικιστικό κόμμα «Ataka», αλλά την πρόταση για επιτάχυνση της διαδικασίας ψήφισαν οι και οι 125 παρόντες από τους 240 συνολικά που αποτελούν τη βουλγαρική Βουλή.
Οι βουλευτές της τουρκικής μειονότητας απείχαν από τη ψηφοφορία.

Οι οργανώσεις των απογόνων των Βουλγάρων από την Ανατολική Θράκη υποστηρίζουν ότι η Τουρκία τους οφείλει κτηματική περιουσία 10 δισεκατομμυρίων δολαρίων κι ότι αυτά έχουν αναγνωριστεί από τη Συμφωνία Φιλίας μεταξύ των δύο χωρών που υπεγράφη στην Άγκυρα στις 18 Οκτωβρίου του 1925.
Διαβάστε περισσότερα...

Η Αρμένικη εκπαίδευση

Γράφει ο
Αλέξανδρος-Μιχαήλ Χατζηλύρας
Από τη Λευκωσία
Το αρχαιότερο αρμενικό σχολείο στην Κύπρο ίδρυσε το 1870 στη Λευκωσία ο νεοαφιχθείς Αρχιμανδρίτης Βαρτάν Μαμιγκονιάν, το οποίο ανακαίνισε το 1886 ο ιερέας ντερ Χοβαννές Σιαχινιάν και το ονόμασε Αρρεναγωγείο Vartanants, ενώ το 1902 ο Μητροπολίτης Πετρός Σαρατζιάν ανήγειρε το Παρθεναγωγείο Shoushanian. Μεταξύ 1897-1904 λειτουργούσε το Εθνικό Εκπαιδευτικό Ορφανοτροφείο, που ίδρυσε ο Βαχάν Κιουρκτζιάν (Παγκουράν) για τα ορφανά των χαμιτικών σφαγών· περισσότερα στο τεύχος Ιανουαρίου 2010. Μεταξύ 1900-1905 οι κόρες του Ευαγγελικού αιδ. Χοβαννές Σαρκισιάν, Ρακέλ και Ωσαννά, λειτουργούσαν στη Λευκωσία ένα αρμενικό νηπιαγωγείο.
Με το θάνατο του μεγάλου γαιοκτήμονα Αρτίν Μπέη Μελικιάν (1858-1921), τα παιδιά του Ντικράν, Μελίκ, Χαϊραπέτ και Μαρή ανήγειραν αμέσως - όπως όρισε στη διαθήκη του - το μεικτό Εθνικό Σχολείο Μελικιάν. Αρχικά θεωρήθηκε πολύ μεγάλο, αλλά ένα μόλις χρόνο μετά ήταν γεμάτο από Αρμενόπαιδα της Γενοκτονίας. Μεταξύ 1924-1926 κτίστηκε το Εκπαιδευτικό Ινστιτούτο Μελκονιάν στην Αγλαντζιά, με τη γενναιόδωρη και φιλάνθρωπη δωρεά των αδελφών Κρικόρ και Καραμπέτ Μελκονιάν. Αρχικά (1926-1940) υπήρξε ορφανοτροφείο για τα παιδιά της Γενοκτονίας, τα οποία φύτεψαν τα δέντρα μπροστά από το σχολείο, ενώ στη συνέχεια (1934-2005) λειτουργούσε ως δευτεροβάθμιο σχολείο με οικοτροφείο. «Ένα νησί μέσα σε ένα νησί», το Μελκονιάν επηρέασε την κοινότητα με πολλαπλούς τρόπους και έχαιρε διεθνούς φήμης, φάρος ελπίδας και πολιτισμού για τον απανταχού αρμενισμό και την αρμενοφωνία· περισσότερα στο τεύχος Ιουλίου 2009.
Πίσω στην οδό Βικτωρίας, ο επιχειρηματίας Ντικράν Ουζουνιάν (1870-1957) και η σύζυγός του Τουμά ανήγειραν το Εθνικό Σχολείο Ουζουνιάν το 1938, στο χώρο του αρρεναγωγείου. Αν και διατήρησαν ξεχωριστές ονομασίες μέχρι το 1950, στο Ουζουνιάν διδάσκονταν οι πρώτες τέσσερις τάξεις, ενώ στο Μελικιάν οι υπόλοιπες. Ο αρχιτέκτονας των δύο κτιρίων ήταν μάλλον ο Καρό Μπαλιάν, που σχεδίασε και το Μελκονιάν. Το νηπιαγωγείο στεγαζόταν σε ένα δωμάτιο δίπλα από τη Μητρόπολη, μέχρι που το 1950 κτίστηκε κτίριο στη θέση του παρθεναγωγείου, με έσοδα από σχολικές εκδηλώσεις. Αρχικά υπήρχαν 10 τάξεις (4 νηπιαγωγείο, 6 Δημοτικό), που το 1941 έγιναν 1+9, αφού περιλαμβάναν και ημιγυμνασιακή εκπαίδευση· το 1955 καθιερώθηκαν οι 9 τάξεις (2+7), ενώ από φέτος ισχύει η νέα αρίθμηση (προηγουμένως η 1η τάξη ήταν η προδημοτική).
Αφού καταλήφθηκε το σύμπλεγμα της οδού Βικτωρίας από εξτρεμιστές Τουρκοκύπριους το 1963-1964, για περίπου ένα μήνα δεν έγιναν μαθήματα· στη συνέχεια, το σχολείο στεγάστηκε στο Παρθεναγωγείο Μιτσή στη Λεωφόρο Μακαρίου, μέχρι τον Ιούλιο του 1964. Μεταξύ Σεπτεμβρίου 1964 και Ιουλίου 1972 στεγαζόταν σε δύο προκατασκευασμένα κτίσματα στο χώρο του Μελκονιάν, ανάμεσα στο κτίριο των καθηγητών και το γήπεδο. Λόγω του βομβαρδισμού του κοιτώνα των αγοριών τον Ιούλιο του 1974, τα κτίσματα χρησιμοποιήθηκαν ως hovots (καταφύγιο) μέχρι τον Ιανουάριο του 1975. Μεταξύ 1976-1988 εκεί στεγαζόταν το AGBU: όταν μεταφέρθηκε στην έπαυλη του διευθυντή, τα κτίσματα κατεδαφίστηκαν διότι άλλαξε η κατεύθυνση του γηπέδου.
Χάρη στον Εκπρόσωπο Δρ. Αντρανίκ Λ. Αστζιάν, τα σημερινά κτίρια κτίστηκαν μεταξύ 1971-1972 από το Υπουργείο Παιδείας, με αρχιτέκτονα τον Πεύκιο Γεωργιάδη, σε γη που παραχώρησε ως εμπίστευμα στις 31/08/1966 ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ’, μετά από αίτημα του Εκπροσώπου Μπερτζ Τιλμπιάν. Τα εγκαίνια τέλεσε στις 12/11/1972 ο Πρόεδρος Μακάριος, στην παρουσία του Καθόλικου (Πατριάρχη) της Κιλικίας Χορέν Α’. Ως χειρονομία αλληλεγγύης, στις 10/12/1979 η οδός Κύκλωπος μετονομάστηκε σε Αρμενίας· χάρη στον Εκπρόσωπο Αράμ Καλαϊτζιάν, δόθηκε τίτλος πλήρους ιδιοκτησίας στην Αρμενική Εκκλησία στις 31/03/1983. Στον ίδιο χώρο κτίστηκαν η εκκλησία (1976-1981), η Μητρόπολη (1982-1983) και το Μνημείο της Γενοκτονίας (1990-1992). Η νέα αίθουσα εκδηλώσεων κτίστηκε μεταξύ Σεπτεμβρίου 2008 και Φεβρουαρίου 2010 από τις Τεχνικές Υπηρεσίες του ΥΠΠ, με αρχιτέκτονα την Ιωάννα Χρίστου. Μεταξύ Ιανουαρίου και Σεπτεμβρίου 2010 έγινε πλήρης ανακαίνιση του σχολείου.
Στη Λάρνακα, το πρώτο αρμενικό σχολείο λειτούργησε το 1909 με τη δνίς Ρεβέκκα Κομιτασιάν. Σύντομα το επισκέφθηκε ο Επίσκοπος Αδάνων, Μουσέγ Σεροπιάν, που εξασφάλισε £32 από το AGBU και με πίστωση £60 ιδρύθηκε το Σχολείο Moushegian, στα βόρεια της εκκλησιάς· το 1917 η δνις Χανεμή Εραμιάν έκτισε άλλο δωμάτιο στα νότια της εκκλησίας. Όταν ήρθε το μεγάλο κύμα προσφύγων (1919-1922) αποδείχθηκαν πολύ μικρά, κι έτσι οι Λατίνοι αδελφοί παραχώρησαν χώρο στο Terra Santa· το 1922-1923 λειτούργησαν δικά τους σχολεία οι Χαρουτιούν Καλαϊτζιάν, δνις Βερκίν Απατζιάν και η Προτεστάντισσα κα Σατενίκ Ντερντεριάν. Το 1923, με ενίσχυση από τη Φιλομορφωτική Ένωση Αδάνων (Adanayi Ousoumnasirats Mioutiun) του Watertown, £80 από τη Μητρόπολη και £100 από δίδακτρα, κτίστηκε το Εθνικό Αρμενικό Σχολείο, δίπλα στην εκκλησία, του οποίου το δεύτερο όροφο δώρισε ο αείμνηστος Καραμπέτ Μελκονιάν. Χάρη στον Εκπρόσωπο Αράμ Καλαϊτζιάν, οι Τεχνικές Υπηρεσίες του ΥΠΠ, με αρχιτέκτονα την Ανδρούλλα Δημητρίου, ανήγειραν το νέο κτίριο μεταξύ 1993-1995, που εγκαινίασε στις 18/05/1996 ο Πρόεδρος Γλαύκος Κληρίδης. Το παλαιό κτίριο, η αυλή του οποίου είχε στεγάσει αρκετούς Αρμένιους πρόσφυγες από το Λίβανο, κατεδαφίστηκε το 2007. Τον Οκτώβριο του 2009 το Ίδρυμα Καλαϊτζιάν δώρισε τον εξοπλισμό της παιδικής χαράς.
* * * * *
Το πρώτο αρμενικό σχολείο στη Λεμεσό λειτούργησε το 1928, με πρωτοβουλία του Αρχιεπισκόπου Πετρός Σαρατζιάν, στο σπίτι της Siranoush Avedikian στην οδό Ζήνας Κάνθερ. Αφού ανεγέρθηκε η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου (1939-1940), τα μαθήματα διεξάγονταν μέσα στην εκκλησία. Το 1951, με δαπάνη της Μητρόπολης, φροντίδα του ιερέα der Shahe Semerdjian και μια δωρεά του εξ Αιθιοπίας Roupen Babigian, κτίστηκε το αρχικό κτίριο του Hay Azkayin Varjaran (Εθνικό Αρμενικό Σχολείο) δίπλα από την εκκλησία, το οποίο εγκαινιάστηκε στις 17/11/1951. Το 1954, με έρανο της νεολαίας, το κτίριο επεκτάθηκε και όλα τα μαθήματα γίνονταν σε αυτό. Μεταξύ 1995-1996 οι Τεχνικές Υπηρεσίες του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού (ΥΠΠ) έκτισαν ένα λυόμενο στα ανατολικά του σχολείου για το νηπιαγωγείο. Μεταξύ Αυγούστου 2006 και Νοεμβρίου 2007 το σχολείο λειτουργούσε σε ένα σπίτι στην οδό Φιλοκτήτη 2, αφού τότε οι Τεχνικές Υπηρεσίες του ΥΠΠ ανήγειραν το καινούργιο κτίριο, με αρχιτέκτονα τον Άριστο Χριστοδουλίδη· εγκαινιάστηκε στις 5/11/2008 από τον Πρόεδρο Δημήτρη Χριστόφια. Στις αρχές του 2008 ο Κεβόρκ ντερ Καραμπετιάν δώρισε τον εξοπλισμό παιγνιδιών.
* * * * *
Το 1972, όλα τα Αρμενικά Δημοτικά Σχολεία τέθηκαν υπό ενιαία διεύθυνση, υπό τους Χαρουτιούν Μανουκιάν (1972-1973), Σαρκίς Αβεντισιάν (1973-1975), Βαρτάν Ταστζιάν (1975-2001), Αρτίν Αϊβαζιάν (2001-2009) και Βέρα Ταχμαζιάν (2009-     ) και ονομάστηκαν Nareg Azkayin Varjaran (Εθνικό Σχολείο Ναρέκ), εις μνήμην του Αγίου Γρηγόριου του Ναρεκηνσίου (951-1003), μεγάλου μοναχού, ποιητή, φιλόσοφου και θεολόγου, του οποίου το αμμολίθινο άγαλμα - έργο του γλύπτη Levon Tokmadjian (1991) - βρίσκεται μπροστά από την είσοδο του σχολείου της Λευκωσίας. Από το 1991, η ονομασία τους είναι Nareg Haygagan Varjaran (Αρμενικό Σχολείο Ναρέκ). Αρχικά η Σχολική Εφορεία Αρμενικών Δημοτικών Σχολείων ήταν 5μελής και διοριζόταν από την Εθναρχία. Μεταξύ 1960-1970 ήταν 7μελής και διορίστηκε από την Ελληνική Κοινοτική Συνέλευση, μετά έγινε 9μελής, διορισμένη πλέον από το Υπουργικό Συμβούλιο, ενώ από το 1999 είναι 11μελής [Νόμος 103 (Ι)/1999]. Σήμερα ονομάζεται Σχολική Εφορεία Αρμενικών Σχολείων [Απόφαση Υπουργικού Συμβουλίου 63.224/25-01-2006], με Πρόεδρο τον έμπειρο εκπαιδευτικό Βαρτάν Ταστζιάν [Απόφαση 69.557/18-11-2009]. Ο Σύνδεσμος Γονέων εγγράφηκε με το Υπουργείο στις 20/01/2004, με βάση το Νόμο 105(Ι)/1992.
Τα Δημοτικά Σχολεία Ναρέκ είναι τρίγλωσσα (Αρμένικα, Ελληνικά, Αγγλικά). Παράλληλα με τις δραστηριότητες που καλλιεργούν την αρμενοφωνία και την αρμενογνωσία, η ύλη τους είναι αντίστοιχη με τα δημόσια σχολεία. Διαθέτουν το δικό τους έμβλημα, που σχεδίασε ο γνωστός καλλιτέχνης Βαρτάν Ταστζιάν, και το δικό τους ύμνο, που αρχικά έγραψε για το Σχολείο Μελικιάν-Ουζουνιάν στα πρώτα του χρόνια ως διευθυντής ο Setrag Guebenlian (1933-1949)· η μουσική είναι του γνωστού μουσικού Βαχάν Μπετελιάν. Σήμερα έχουν γύρω στους 25 δασκάλους και 170 μαθητές (110 Λευκωσία, 25 Λάρνακα, 35 Λεμεσός ή 125 Δημοτικό και 45 νηπιαγωγείο). Το 2005, λόγω του κλεισίματος του Μελκονιάν, ιδρύθηκε ελληνόφωνο Γυμνάσιο, με περίπου 15 καθηγητές (μόνο οι 2 επί συνεχούς βάσης) και 12 μαθητές, το οποίο καλύπτει πανομοιότυπη ύλη με τα υπόλοιπα Γυμνάσια, με επιπλέον μαθήματα αρμένικης γλώσσας, ιστορίας και θρησκευτικών.
* * * * *
Παλαιότερα υπήρχαν αρμένικα σχολεία και αλλού. Μεταξύ 1897-1914 λειτουργούσε σχολείο σε ένα δωμάτιο στο Αρμενομονάστηρο, όπου παραθέριζε και το Ορφανοτροφείο του Παγκουράν. Στα μέσα της δεκαετίας του 1920, στον οικισμό της Ατάλειας ή Αττάλου (νοτιοδυτικά της Χάρτζιας), ο Αρχιμανδρίτης Κρικόρ Μπαχλαβουνί - γνωστός ως Topal Vartabed, πιθανόν από τραυματισμό που υπέστη κατά την υπηρεσία του στην Αρμενική Λεγεώνα - δίδασκε Αρμένικα σε περίπου 10 παιδιά που ζούσαν εκεί.
Το 1928 η Tunnel Asbestos Cement Co. ίδρυσε ένα αρμενικό νηπιαγωγείο στον Αμίαντο, όπου εκεί κατοικούσαν κάποιες οικογένειες Αρμενοκυπρίων. Με δάσκαλο τον Καραμπέτ Τζαγικιάν, το σχολείο λειτουργούσε σε δικό του κτίριο μέχρι το 1948 και σε αυτό τελούνταν Λειτουργίες δύο φορές το χρόνο. Στα τέλη του 1927, η Πρεσβυτεριανή Αποστολή βοήθησε στην ίδρυση του Αρμενικού Εθνικού Σχολείου στην Αμμόχωστο, με πρώτη δασκάλα τη δνίς Χαγιαρπί Νασιμπιάν. Αρχικά το σχολείο βρισκόταν σε ένα σπίτι απέναντι από την εκκλησία της Αγίας Ζώνης· στα τέλη της δεκαετίας του 1930 μεταφέρθηκε δίπλα από τη μαρωνιτική εκκλησία, στα μέσα της δεκαετίας του 1940 στην οδό Θεμιστοκλέους, ενώ λίγο πριν το 1960 επί της οδού 28ης Οκτωβρίου. Πριν το 1945 στα σπίτια αυτά γίνονταν Λειτουργίες δύο φορές το χρόνο, ενώ αργότερα μία φορά κάθε μήνα του χειμώνα. Η τελευταία δασκάλα ήταν η κα Μαρή ντερ Αβεντισιάν (1972-1974). Κατά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο (1939-1945), λόγω της εκκένωσης, το Μελκονιάν μεταφέρθηκε στο Μαγκαραβάνκ. Αρμένικα σχολεία λειτούργησαν τότε στα χωριά Αγρός, Αναφωτία, Λεύκα, Λεύκαρα, Πεδουλάς, Περβόλια, Πρόδρομος και Σκουριώτισσα.
Με πρωτοβουλία του Μητροπολίτη Γεβόντ Τσεμπεγιάν, ο Διευθυντής Καρμπίς Γεσσαγιάν (1949-1964) και η γυναίκα του, Αναχίτ, τα πρωινά του Σαββάτου δίδασκαν Αρμένικα στην Αρμενική Λέσχη σε Αρμενοκύπριους μαθητές που δεν φοιτούσαν στο Σχολείο Μελικιάν-Ουζουνιάν. Στους μαθητές της Αμερικανικής Ακαδημίας Λάρνακας Αρμένικα δίδασκαν οι Μανουέλ Κασουνί (1922-1962) και Καραμπέτ Παπαζιάν (1950-1980), ενώ στις μαθήτριες της Αμερικανικής Ακαδημίας Λευκωσία η δνις Αρμινέ ντερ Αρσενιάν (1924-1961) και η κα Τακουχή Ντεβλετιάν (1962-1964). Όταν το 2005 οι μαθητές του Μελκονιάν μεταφέρθηκαν στην Αμερικανική Ακαδημία, Αρμένικα δίδασκε η κα Τόνια Αρατζιάν (2005-2007).
Οι ενήλικες διδάσκονταν με ιδιαίτερα μαθήματα· ο μ. ιερέας ντερ Βαζκέν Σαντρουνί ήταν περίφημος για τη μέθοδό του. Μεταξύ 1982-1984 και μεταξύ 1997-1999, ο Βαρτάν Ταστζιάν και ο Χακόπ Εσκιτζιάν δίδασκαν εθελοντικά τα απογεύματα Αρμένικα στο Ναρέκ και στο AGBU, αντίστοιχα. Μεταξύ Ιανουαρίου και Μαΐου 2010, τα Επιμορφωτικά Κέντρα Λευκωσίας διοργάνωσαν μαθήματα Αρμενικών με την κα Τόνια Αρατζιάν, η οποία από το Νοέμβριο 2010 διδάσκει σε Α’ και Β’ επίπεδο. Με πρωτοβουλία του Εκπροσώπου Βαρτκές Μαχτεσιάν, από τον Οκτώβριο 2010 το Κέντρο Γλωσσών του Πανεπιστημίου Κύπρου προσφέρει μαθήματα Αρμενικής, με την κα Βιολέττα Ταστζιάν.
Αλέξανδρος-Μιχαήλ Χατζηλύρας
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Το άρθρο αυτό αφιερώνεται σε όλους όσους συνέβαλαν στην αρμενοκυπριακή εκπαίδευση στα 140 χρόνια που υπάρχει. Θερμές ευχαριστίες στους Αρτίν Αϊβαζιάν, Βαχάν Αϊνετζιάν, Λουίζ Αϊνετζιάν, Ναζαρέτ Αρμενακιάν, Δρ. Αντρανίκ Αστζιάν, Σεπού Βοσκεριτζιάν, Σιαχίν Γκεκτζιάν, Ακαμπί Εκμεκτζιάν, Αναχίτ Εσκιτζιάν, Χακόπ & Μάγκυ Εσκιτζιάν, Αραξή Ιντζιρτζιάν, Ναζαρέτ Καλφαγιάν, Ελίζ Κεσισιάν, Μισάκ Κεσισιάν, Ρουθ Κεσισιάν, Μπερτζ & Τζόυ Κουγιουμτζιάν, Μαίρη Λάμπρου-Πρωτοπαπά, Χερμινέ Μπεκιαριάν, Χακόπ Μποχτζελιάν, Μπελίντα Νατζιαριάν, Κατερίνα Νεοφύτου, Τακουχή Ντεβλετιάν, Μαρή ντερ Αβεντισιάν, Μασίς & Λουίζ ντερ Παρτόγ, Έλση & Αρής Ουτιτζιάν, Αζνίβ Παλατουνί, Μαρή Παπαζιάν, Μεγκερντίτς Παρογιάν, Μιχράν Πογιατζιάν, Μαρή Σομακιάν, Εύη Συλβέστρου, Βαρτάν Ταστζιάν, Βέρα Ταχμαζιάν, Αννίκ & Καρνίκ Τουριάν, Καρένινα Τοφαρίδου και Ιωάννα Χρίστου.
Διαβάστε περισσότερα...

Αρμενική Εκκλησία

Σύμφωνα με την παράδοση, πρώτος έφτασε στην Αρμενία ο Απόστολος Θαδδαίος, έχοντας κατ` αρχάς κηρύξει με επιτυχία τη νέα θρησκεία στη Μ. Ασία (Καισαρεία) και στην Έδεσσα (Ούρφα ή Γετέσια) της Ασσυρίας, όπου κατάφερε να πάρει με το μέρος του τον βασιλιά Απκάρ (Αύγαρος).
[Όλα ξεκίνησαν όταν ο βασιλιάς της Έδεσσας που έπασχε από χρόνια ασθένεια, έχοντας ακούσει τις θαυματουργές ικανότητες του Ιησού Χριστού, τον προσκάλεσε για να τον θεραπεύσει. Πολλά χρόνια αργότερα η ευχή του πραγματοποιήθηκε στο πρόσωπο του Αποστόλου Θαδδαίου, από τον οποίο θεραπεύτηκε και μυήθηκε.]
Ο Θαδδαίος πέρασε αμέσως μετά στη γειτονική Αρμενία, που την περίοδο εκείνη ήταν φόρου υποτελής των Πάρθων. Εκεί διέδωσε τις νέες ιδέες σε πολλές περιοχές, ενώ μια από τις επίμονες προσπάθειές του ήταν να μυήσει και τους άρχοντες και ευγενείς. Έτσι ήρθε σε ρήξη με το κατεστημένο. Η αντίδραση του εγκάθετου των Πάρθων, βασιλιά Σανατρούκ ήταν κάθετα αρνητική στο νέο δόγμα. Ιδίως όταν πληροφορήθηκε πως ακόμη και η κόρη του Σαντούχτ έχει αφοσιωθεί στο λόγο του Θαδδαίου, διέταξε καθολικό διωγμό των πιστών, ενώ επέβαλε την ποινή της φυλάκισης στην κόρη του.

Όταν κατά καιρούς ο βασιλιάς έστελνε αξιωματούχους του στη φυλακή, για να την μεταπείσουν προς την πατροπαράδοτή τους θρησκεία, τον μαζδεϊσμό, με απογοήτευση διαπίστωνε πως τελικά οι αξιωματούχοι του αλλαξοπιστούσαν. Εξοργισμένος διέταξε να θανατώσουν την κόρη του και τους αξιωματούχους του. Τότε βρήκε και ο Απόστολος Θαδδαίος μαρτυρικό θάνατο το 66 μ.Χ..

Όχι πολύ αργότερα ο Σανατρούκ διαπίστωσε πως και η αδελφή του Βοκουή ήταν οπαδός της νέας θρησκείας και ακολουθούσε τον λόγο ενός νέου Αποστόλου, του Βαρθολομαίου – ο οποίος είχε έρθει λίγο μετά τον Θαδδαίο στην Αρμενία και, παράλληλα με εκείνον, κήρυσσε τη νέα θρησκεία. Χωρίς δεύτερη σκέψη και μπροστά στον κίνδυνο της ευρείας εξάπλωσης της νέας θρησκείας, διέταξε το έτος 68 μ.Χ. να θανατώσουν και την αδελφή του και τον Βαρθολομαίο. Η θυσία των δυο Αποστόλων στο όνομα του Χριστού, όπως και των εκατοντάδων επωνύμων μα και ανωνύμων, αντί να μειώσει, αύξησε τον αριθμό των πιστών, που υπολογίζεται πως ως το 68 μ.Χ. είχαν φτάσει τους 3.500.

Η Αρμενική Εκκλησία ονομάζεται Αποστολική, διότι ιδρύθηκε και θεμελιώθηκε από τους μαθητές του Ιησού Χριστού, Αποστόλους Θαδδαίο και Βαρθολομαίο (Ναθαναήλ), οι οποίοι και επονομάσθηκαν Πρώτοι Φωτιστές, δεδομένου ότι σύμφωνα με την παράδοση έφεραν πρώτοι τη Θεία Φώτιση στην Αρμενία.

Ο Ιούδας Ιακώβου, σύμφωνα με μιαν εκδοχή ήταν ο ίδιος ο Θαδδαίος, όμως σύμφωνα με μιαν άλλη εκδοχή ήταν ανιψιός της Παναγίας και κήρυξε στην Ασσυρία και στη Μεσοποταμία, εισήλθε στην νοτιοανατολική Αρμενία -κοντά στην λίμνη Ούρμια (σημερινό βόρειο Ιράν)- όπου, παρά τους διωγμούς και τα μαρτύρια, έζησε για πολλά χρόνια και κήρυξε το λόγο του Θεού. Ο Συμεών ο Χανναναίος κήρυξε, επίσης, στις περιοχές της Ασσυρίας, της Βαβυλωνίας, της Περσίας και τελικά στην Αρμενία και στη χώρα των Αλανών.

Αυτοί ήσαν, λοιπόν, οι τέσσερις πρώτοι που κήρυξαν τη θρησκεία της αγάπης, της ισότητας και της αλληλεγγύης στην Αρμενία. Οι τρεις πρώτοι -ο Απόστολος Θαδδαίος, ο Απόστολος Βαρθολομαίος και ο Ιούδας Ιακώβου υπήρξαν άμεσοι μαθητές του Ιησού Χριστού, ενώ ο Συμεών ο Χανναναίος κήρυξε μετά τη μύησή του από τους μαθητές Αυτού.
Αμέσως μετά το θάνατο των Αποστόλων και μέχρι τον αποφασιστικό ερχομό του Γρηγορίου του Φωτιστή -τα πρώιμα εκείνα χρόνια μεταξύ 68 μ.Χ.-287 μ.Χ.-, τη διάδοση του νέου δόγματος και την καθοδήγηση των πιστών ανέλαβαν να συνεχίσουν κατά σειράν οι επίσκοποι: Ζακαριά, Ζεμεντός, Ατερνερσέη, Μουσέ, Σαχέν, Σαβάρς, Γεβόντ και Μεχρουζάν. Βέβαια εκατοντάδες ήταν και οι ανώνυμοι που συνέβαλαν στο έργο αυτό και που συχνά πλήρωσαν με τη ζωή τους την πίστη τους στο Χριστό. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση των Μαρτύρων Βοσκιάν, Σουκιασιάν και Αραρατιάν, των οποίων η ύπαρξη και δράση επιβεβαιώνεται από έλληνες χρονικογράφους της εποχής.

Οι Βοσκιάν ήταν πέντε πρέσβεις απεσταλμένοι της Ρώμης, περί τα μέσα του 1ου αιώνα μ.Χ. στην Αρμενία. Ο αρχηγός τους ονόματι Βοσκί (Χρυσός) βαφτίστηκε, χρίστηκε κληρικός και αφιερώθηκε, μαζί με τους συντρόφους του (εξ ου και Βοσκιάν), στο κήρυγμα και την καλλιέργεια των νέων ιδεών στην Αρμενία.
Εκμεταλλευόμενοι την αποστολή τους ως πρέσβεις, αποφάσισαν να κηρύξουν και στο παλάτι του βασιλιά Αρδασές Β΄. Οι Βοσκιάν βρήκαν τραγικό θάνατο, όταν η αλανικής καταγωγής βασίλισσα Σατενίκ -σύζυγος του Αρδασές Β΄- πληροφορήθηκε πως εκείνοι είχαν μυήσει τους δεκαεννέα Αλανούς ακολούθους της.
Ο ανώτερος αυτών των αυλικών, ονόματι Παχάτρα (ή Βααθρά), όταν βαφτίστηκε πήρε το όνομα Σουκιάς, με αποτέλεσμα όλοι οι ακόλουθοί του να ονομαστούν Σουκιασιάν. Εκδιωχθέντες από το παλάτι έζησαν 44 χρόνια ασκητικής ζωής, κρυμμένοι στο όρος Σουκαβέτ και μετά από επίμονη καταδίωξη, τελικά βρήκαν μαρτυρικό θάνατο από τα χέρια του αλανού πρίγκιπα Παρλαχά (ή Βαρλαά).

Η περίπτωση των Αραρατιάν Μαρτύρων αφορά τους 9.000 αρμένιους ακρίτες, που, παρά το ότι περί το 118 συνέβαλαν τα μέγιστα στη νίκη του αυτοκράτορα Αδριανού ενάντια στους εχθρούς της Ρώμης στα ανατολικά της σύνορα, ο Αδριανός τελικά τους εξολόθρευσε μέχρις ενός με αφορμή την πίστη τους. Πολλά χρόνια αργότερα ο ζωγράφος Καρπάτζιο (1522) απαθανάτισε τη θυσία των Ακριτών στους πρόποδες του Αραράτ και το έργο φυλάσσεται στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βενετίας. Όμοια είναι και η περίπτωση του θρυλικού Μπογικτός (Πολύευκτη) εκ Μελιτηνής, του οποίου η ιστορία παρουσιάζεται με πολύ γλαφυρό τρόπο στην ομώνυμη όπερα του Γάλλου Κορνέι (Κορνήλιος).

Περί το 226 μ.Χ. οι Πέρσες Σασανίδες, υπό την αρχηγεία του Αρτασίρ, ανέτρεψαν την κυριαρχία των Πάρθων και κατάφεραν να πάρουν την εξουσία στα χέρια τους. Μετά από αυτές τις εξελίξεις στα νοτιοδυτικά σύνορα της Αρμενίας, η ειρηνική και φιλική προς τη Ρώμη βασιλεία του Χοσρόη, της παρθικής δυναστείας των Αρσακιδών, σύντομα θα κλονιζόταν. Οι Σασανίδες είχαν υποσχεθεί στον, επίσης παρθικής καταγωγής, πρίγκιπα Ανάγ την εξουσία της αρμενικής σατραπείας, αν δολοφονούσε το βασιλιά Χοσρόη. Ο Ανάγ, με συνωμοσία, έφερε εις πέρας το εγχείρημα, όμως οι ακόλουθοι του Χοσρόη εξεγέρθηκαν και για αντίποινα δολοφόνησαν αυτόν και την οικογένειά του το 238. Διεσώθη μόνον ο μόλις 2 ετών γιος του Ανάγ, Σουρέν, τον οποίον φυγάδευσε η τροφός του στην Καισαρεία. Εκεί ο Σουρέν μεγάλωσε με τα χριστιανικά ιδεώδη, βαφτίσθηκε και πήρε το όνομα Γρηγόριος (Κρικόρ). Διέθετε, επίσης, υψηλή μόρφωση και παιδεία και με την ενηλικίωση νυμφεύθηκε τη γαλαζοαίματη Μαριάμ, από την οποία απέκτησε δύο παιδιά, τον Βερτανές και τον Αριστακές (Αρίσταρχος). Μερικά χρόνια αργότερα (το 267) διέκοψαν τον έγγαμο βίο και η μεν Μαριάμ ακολούθησε τη μοναστική ζωή, ενώ ο Γρηγόριος εγκατέλειψε την Καισαρεία και αφοσιώθηκε στον ασκητισμό και στη μελέτη.

Στο μεταξύ στην Αρμενία οι Σασανίδες, για να εκδικηθούν το θάνατο του Ανάγ, δολοφόνησαν όλα τα μέλη της οικογενείας του Χοσρόη. Διασώθηκαν ο ανήλικος γιος του Τιριδάτης και η κόρη του Χοσροβιτούχτ, που φυγαδεύτηκαν στη Ρώμη. Ακολούθησε μια περίοδος μεγάλων αναταραχών και δολοπλοκιών, με αποτέλεσμα να διχαστεί η Αρμενία. Το δυτικό τμήμα, όπου επικράτησαν οι Χοσροβικοί περιήλθε στη ρωμαϊκή κυριαρχία, ενώ το ανατολικό κατελήφθη από τους Πέρσες.

Ο εξόριστος πρίγκιπας Τιριδάτης, κατά την ασυλία του στη Ρώμη, υπηρέτησε στα στρατεύματα του στρατηγού Λικίνιου, όπου μάλιστα διακρίθηκε για τον ηρωισμό του κυρίως στους πολέμους κατά των Γότθων. Το 286 με τη βοήθεια του ρωμαϊκού στρατού, ο Τιριδάτης απελευθέρωσε τα υπό περσική κυριαρχία εδάφη, ένωσε τη διχασμένη χώρα, ανακατέλαβε το θρόνο του πατέρα του και, με τις ευλογίες του αυτοκράτορα Διοκλητιανού, ανακηρύχθηκε βασιλιάς της ανεξάρτητης Αρμενίας, συμμάχου της Ρώμης. Η συμμαχία αυτή με τους Ρωμαίους διήρκεσε 14 περίπου χρόνια και διεκόπη με την ανακήρυξη του χριστιανισμού ως επίσημης θρησκείας του αρμενικού κράτους. Η τεράστια έκταση του βασιλείου του Τιριδάτη εκτεινόταν δυτικά από τη Σεβάστεια και τη Νικόπολη μέχρι τους εσωτερικούς-νότιους πρόποδες των ποντιακών οροσειρών, έως βόρεια στο Ρουστάβ (σημ. Τιφλίδα). Από εκεί, ακολουθώντας τον ρου του ποταμού Κούρα (Κύρου) έως τις εκβολές του στην Κασπία θάλασσα και από εκεί νοτιοδυτικά έως και τη λίμνη Ούρμια και νότια στην πόλη Μαχγκέρτ. Από εκεί, κατά μήκος των βόρειων πηγών του ποταμού Τίγρη έως την ’μιδα και από τον Ευφράτη μέσω της Μελιτηνής και Λάρισας στη Σεβάστεια.

Αμέσως μετά τη νίκη του κατά των Σασανιδών, ο Τιριδάτης πιστός στην πατροπαράδοτη θρησκεία της αρχαίας Αρμενίας -ένα είδος Ζωροαστρικού πολυθεϊσμού με επίδραση θρησκευτικών στοιχείων της αρχαίας Περσίας και της Ελλάδας- τέλεσε ευχαριστήρια θυσία στο ναό της θεάς Αναΐδας (Διάνα).
Σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση, στη διάρκεια της γιορτής, ζήτησε από το γραμματέα του, που δεν ήταν άλλος από τον Γρηγόριο, να αποθέσει εκ μέρους του στεφάνι στην είσοδο του ναού. Η πεισματική άρνηση του Γρηγορίου και η δήλωσή του ότι προσκυνά μόνο στον έναν και αληθινό Θεό, εξόργισαν τον Τιριδάτη, ο οποίος κρίνοντας ατιμωτική τη συμπεριφορά του προς τους πανάρχαιους θεούς, διέταξε να τον υποβάλουν σε άγρια βασανιστήρια.
Όταν μάλιστα πληροφορήθηκε πως ο Γρηγόριος είναι ο γιος του Ανάγ, του δολοφόνου του πατέρα του Χοσρόη -πράγμα που στη διάρκεια της συνεργασίας τους αγνοούσε- πρόσταξε να τον φυλακίσουν στο Χορ Βιράπ (Βαθύς Λάκκος), της πόλης Αρτασάτ (Αρτάξατα), από όπου ποτέ κανείς κατάδικος δεν είχε βγει ζωντανός. Ο Γρηγόριος, όμως, επέζησε επί 13 χρόνια στο σκοτεινό λάκκο χάρη στην πίστη του, μα και τη φροντίδα μιας πιστής, που καθημερινά του έφερνε κρυφά λίγο βρεμένο ψωμί.
Ο λάκκος Χορ Βιράπ, -στην ανατολική όχθη του ποταμού Αράξη, στους πρόποδες του όρους Αραράτ- είναι ως τις μέρες μας ιερός τόπος προσκυνήματος.

Εκείνη την εποχή ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός και ιδίως ο καίσαρας Γαλέριος κήρυξαν «πόλεμο» κατά του χριστιανισμού, που στο μεταξύ είχε διαδοθεί σε όλη τη ρωμαϊκή επικράτεια και στις περιοχές της Μ. Ασίας και της Αρμενίας. Θύματα αυτών των διωγμών έπεσαν και 37 μοναχές, οι οποίες διέφυγαν το 293 από τη Ρώμη και μετά από μακρά περιπλάνηση μέσω Ελλάδας, βορείου Αφρικής, Αγίων Τόπων και Ασσυρίας, έφτασαν στην Αρμενία, όπου έζησαν ασκητικά στη Μονή Χοκεάτς, με ηγουμένη την Καγιανέ και φημίζονταν για την ευγένεια και τις αγαθοεργίες τους. Ανάμεσά τους ήταν η καταγόμενη από αυτοκρατορική οικογένεια Χριψιμέ, χάριν της οποίας το τάγμα των μοναχών ονομάστηκε Χριψιμιάν.
Ο κατατρεγμός των χριστιανών είχε φουντώσει στην Αρμενία, όταν ο Τιριδάτης -κατά μια εκδοχή θέλοντας να κρατήσει τις διπλωματικές ισορροπίες, αφού γνώριζε την καταγωγή των Χριψιμιάν, ή κατά μιαν άλλη εκδοχή επειδή είχε ερωτευθεί την Χριψιμέ- προτίμησε τον αυστηρό περιορισμό και την επιτήρησή τους. Τελικά πάνω στην έξαρση των διωγμών οι μοναχές βασανίστηκαν και δολοφονήθηκαν βάναυσα. Το παλάτι σείστηκε από την είδηση αυτή και ακόμη και ο ίδιος ο βασιλιάς, αφού υπέφερε για πολλές ημέρες έπεσε τελικά βαριά άρρωστος.

Σύμφωνα με την παράδοση η αδελφή του Τιριδάτη, Χοσροβιτούχτ, έστειλε τους αξιωματούχους του παλατιού να βγάλουν τον Γρηγόριο από το Χορ Βιράπ και να τον φέρουν στο παλάτι, κι αυτό διότι είχε δει στα όνειρά της πως μόνον ο Γρηγόριος μπορούσε να θεραπεύσει τον αδελφό της. Οι αξιωματούχοι προς μεγάλη τους έκπληξη τον βρήκαν ζωντανό παρά τα 13 χρόνια εγκλεισμού του στο λάκκο. Ο Γρηγόριος θεράπευσε τον βασιλιά, ο οποίος αποδέχτηκε τη νέα πίστη και πολύ σύντομα βαφτίστηκε χριστιανός από τον Γρηγόριο.

Ο Τιριδάτης το 301 με βασιλική διαταγή ανακήρυξε το χριστιανισμό επίσημη θρησκεία του αρμενικού κράτους. Ο Γρηγόριος στάλθηκε με μεγαλοπρεπή πομπή στην Καισάρεια, όπου από τον Έλληνα επίσκοπο Λεόντιο χειροτονήθηκε επίσκοπος «Καθολικός Πατριάρχης των Αρμενίων» με έδρα την πόλη Αστισάτ. Λέγεται πως αμέσως μετά την επιστροφή του, βάφτισε χιλιάδες λαού στις πηγές του ποταμού Ευφράτη και εν συνεχεία συνέβαλε στην περαιτέρω εξάπλωση της νέας θρησκείας όπως και στην οργάνωση της αρμενικής εκκλησίας.

Η πεποίθηση, πως η θυσία των μοναχών Χριψιμιάν ήταν θέλημα Θεού, είναι ζωντανή μέχρι τις μέρες μας, διότι αμέσως μετά τη θυσία αυτών έλαμψε, μέσω του Τιριδάτη, το φως του αρμενικού πολιτισμού και άνθησε, μέσω του Γρηγορίου του Φωτιστή, το χριστιανικό πνεύμα στην Αρμενία.

Η Αρμενική Εκκλησία στη Ελλάδα

Οι Αρμένιοι κατάφεραν να επιβιώσουν και επιβιώνουν ως σήμερα αφήνοντας έντονα τα ίχνη τους στο πέρασμα των αιώνων παρά το ότι βρέθηκαν παγιδευμένοι ανάμεσα σε αντιμαχόμενες ιδεολογίες και θρησκείες, γνώρισαν εκστρατείες, διωγμούς, εξορίες με αποκορύφωμα τη Γενοκτονία του 1915 όπου και εκδιώχθηκαν ολοκληρωτικά από τα πατρογονικά τους εδάφη και αναγκάστηκαν να διασκορπισθούν και να ζήσουν με λαούς άλλοτε φιλόξενους και άλλοτε όχι.

«Στην εξορία
επιβιώνει κάποιος
λόγω ικανότητας
μόνο»
Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ

Παρά τις αντίξοες συνθήκες στο πέρασμα των αιώνων άντεξαν γιατί είχαν την ικανότητα να επιβιώνουν σαν λαός, διαφυλάσσοντας τη θρησκεία, τη γλώσσα και τον πολιτισμό τους μεταδίδοντάς τον από γενιά σε γενιά.
Επιβίωσαν σαν λαός γιατί πρωταρχικό μέλημά τους ήταν η ανέγερση εκκλησιών και σχολείων και μέσω αυτών γαλουχήθηκαν οι επερχόμενες γενιές.

Στην φιλόξενη ελληνική γη, συναντάμε αρμενικές εκκλησίες που χτίστηκαν με μεγάλους κόπους και θυσίες λίγο χρόνο μετά την εγκατάσταση Αρμενίων στην περιοχή. Εκκλησίες που δε λειτούργησαν μόνο ως λατρευτικοί χώροι, αλλά και σαν σχολεία, σαν κέντρα πολιτισμού, σαν σημεία συνάθροισης των Αρμενίων.

Όλες οι εκκλησίες λειτουργούν μέχρι σήμερα επιτελώντας το ίδιο έργο, εξακολουθούν να είναι λατρευτικοί χώροι και ταυτόχρονα κέντρα διατήρησης του αρμενισμού.

Μητροπολιτικός Ναός – Αθήνα
Αγ. Ιάκωβος – Νίκαια_
Αγ. Καραμπέτ – Νέος Κόσμος
Εκκλησία της Παναγίας – Περιστέρι
Αγ. Καραμπέτ – Αλεξανδρούπολη
Αγ. Γεώργιος – Διδυμότειχο
Αγ. Ιωάννης ο Πρόδρομος – Ηράκλειο Κρήτης
Εκκλησία της Παναγίας – Θεσσαλονίκη
Αγ. Σταυρός – Καβάλα
Αγ. Γρηγόριος ο Φωτιστής – Κομοτηνή
Εκκλησία της Παναγίας – Ξάνθη
Αρμενικαθολική Εξαρχία
Ευαγγελιστές

 

 

Πηγή: blogs.sch.gr

 

Διαβάστε περισσότερα...

System Of A Down

Λίγα λόγια για το συγκρότημα

System Of A Down (γνωστό συγκρότημα και ως SOAD) είναι ένα αμερικάνικο rock συγκρότημα που διαμορφώθηκε από το 1995 μέχρι σήμερα στο Λος Άντζελες, Καλιφόρνια. Και τα τέσσερα μέλη είναι αρμενικής καταγωγής, εγγονοί των αρμενικών επιζώντων, και είναι ευρέως γνωστοί για τις ειλικρινείς απόψεις τους που βρίσκονται σε πολλά από τα τραγούδια τους. Έχουν κερδίσει ένα βραβείο Grammy μεταξύ τεσσάρων υποψηφιοτήτων. System of a down είναι μέρος του Axis of Justice, μια μη κερδοσκοπική οργάνωση που διαμορφώθηκε από το μέλος Serj Tankian (μαζί με τον Tom Morello) που αφιερώνεται στη συγκέντρωση των μουσικών, των θαυμαστών της μουσικής, και των πολιτικών οργανώσεων σε επίπεδο βάσης για να παλέψουν για την κοινωνική δικαιοσύνη.

Current members:
Serj Tankian – lead vocals, keyboard, rhythm guitar (1995–present)
Daron Malakian – vocals, lead guitar (1995–present)
Shavo Odadjian – bass, backing vocals (1995–present)
JohnDolmayan – drums (1997–present)

Ο Serj Tankian γεννημένος στις 21 Αυγούστου 1967 στη Βηρυτό (Λίβανος), είναι τραγουδιστής, ποιητής και συνθέτης. Έζησε τα πρώτα του χρόνια στον Λίβανο και μετά αυτός, οι γονείς του και ο αδελφός του μετακόμισαν στο Λος Άντζελες. Εκεί φοίτησε στο "Rose & Alex Pilibosl" Armenian School, και έπειτα πήγε σε κολέγιο και σπούδασε marketing.

Ο Daron Vartan Malakian γεννήθηκε στις 18 Ιουλίου το 1975. Σύμφωνα με τον Daron σε νεαρή ηλικία θέλησε να είναι τυμπανιστής αλλά οι γονείς του τον πήραν κιθάρα, επίσης του άρεσε η heavymetalmusic. Ο Daron φοιτούσε στο ίδιο σχολείο με τον Serj και τον Shavo, όπου και γνωρίστηκαν εκεί. Ο Daron καπνίζει κάνναβης, και έχει δηλώσει ότι εάν ήταν ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, θα νομιμοποιούσε το χόρτο. Έχει ψηφιστεί ως ο 4ος καλύτερος κιθαρίστας της χρονιάς από το περιοδικό “Metal Edge”.

O Shavo Odadjian γεννήθηκε στις 22 Απριλίου το 1974. Σε νεαρή ηλικία ο Shavo ξόδευε τον χρόνο του κάνοντας skateboarding και ακούγοντας punkrock και heavymetal μουσική. Ο Shavo γεννήθηκε στην Αρμενία και έζησε εκεί μέχρι που κινήθηκαν προς την Ιταλία για ένα μικρό χρονικό διάστημα και έπειτα μετακόμισαν στο Λος Άντζελες. Μεγάλωσε με την γιαγιά του, μετά όμως όταν πέθανε, υποστηρίζει ότι έχει χάσει την πίστη του προς τον Θεό και ότι έχει σταματήσει να προσεύχεται κάθε νύχτα όπως έκανε πριν. Παρευρέθηκε στο γυμνάσιο "Alex Pilibosl" στο Λος Άντζελες, ένα αρμενικό τοπικιστικό σχολείο, συμπεριλαμβανομένων των μελλοντικών συντρόφων του Daron Malakian και Serj Tankian, αν και δεν εξοικειώθηκαν στο χρόνο λόγω της διαφοράς των ηλικιών τους. Επιπλέον, ο Odadjian είναι γνωστός DJ στο LA, και υποστηρίζει ότι παίζει κιθάρα καλύτερα από το μπάσο. Στην πραγματικότητα, ήταν ο κιθαρίστας για το συγκρότημα Soil, για μια μικρή χρονική περίοδο. Εκτός από το μπάσο, ο Shavo έκανε λίγα vocals στο τραγούδι Bounce με μια παράξενη υψηλή φωνή.

O John Dolmayan γεννήθηκε στις 15 Ιουλίου το 1973 στο Λίβανο. Είναι ένας μουσικός, καλύτερα γνωστός ως τυμπανιστής των SOAD. Μέχρι τώρα, έχει καταγράψει πέντε albums με το συγκρότημα SOAD. Το ύφος τυμπανοκρουσίας του έχει επηρεάσει μια αναδυόμενη παραγωγή των τυμπανιστών, και αυτό έχει προσελκύσει μια σημαντική μερίδα του ακροατηρίου SOAD. Περισσότερο από μερικοί κριτικοί έχουν χαρακτηρίσει το ύφος του "σχιζοφρενές", και αυτό έχει προσελκύσει μια σημαντική μερίδα του ακροατηρίου SOAD, και γενικά συμφωνείται ότι το ταλέντο του παίρνει ένα μεγάλο μέρος της διασημότητας του συγκροτήματος SOAD. Μια νύχτα όταν ήταν πέντε, ήταν φοβισμένος και πήγε στο δωμάτιο των γονιών του και ρώτησε εάν θα μπορούσε να κοιμηθεί εκεί. Οι γονείς του συμφώνησαν, και σύντομα μια σφαίρα κτύπησε ,μέσω του παραθύρου του δωματίου που θα κοιμόταν, το κρεβάτι του (κατά την διάρκεια του εμφύλιου πόλεμου). Τότε ο πατέρας του αποφάσισε ότι έπρεπε να μετακινηθούν.

Οι ρίζες το συγκροτήματος SOAD προέρχονται από το συγκρότημα Soil (να μην συγχυστεί με το συγκρότημα SOiL), μια ομάδα από το Λος Άντζελες που συμπεριλάμβανε τον Serj Tankian στα vocals, και τον Daron Malakian στα vocals/guitar, καθώς επίσης και τον Dave Hakopyan και τον Domingo Laranio στα τύμπανα. Έπειτα ο Shavo μπήκε στο συγκρότημα. Μετά από τρία έτη το συγκρότημα χώρισε, αφότου χώρισαν, ο Serj και ο Daron διαμόρφωσαν ένα νέο συγκρότημα το System Of A Down. Σύντομα ο Shavo Odadjian ως bassist και ο John Dolmayan ως τυμπανιστής συμπεριλαμβάνονται στο συγκρότημα

Discography:
System of a down (1998 )
Toxicity (2001)
Steal this album (2002)
Mezmerize (2005)
Hypnotize (2005)

Τον Μάιο του 2006, το συγκρότημα ανήγγειλε ότι πήγαιναν να παύση. Ο Daron Malakian έχει επιβεβαιώσει ότι η παύση θα διαρκέσει πιθανώς μερικά έτη, αλλά ήταν ο Shavo που σε μια συνέντευξη σε ένα περιοδικό είπε θα διαρκέσει τουλάχιστον 3 έτη, αλλά επιμένει ότι το συγκρότημα δεν θα διακοπεί. Είπε στο MTV, "δεν χωρίζουμε. Έχουμε κάνει πάνω από δέκα έτη τραγουδώντας μαζί, και σκέφτομαι ότι είναι υγιές να ληφθεί ένα διάλειμμα."

Τραγούδια τους που ξεχωρίζουν:

Chop Suey, Lonely Day, Aerials, Toxicity, B.Y.O.B

Ο Serj έχει τελειώσει την εργασία στο πρώτο σόλο album του “Elect the dead”, που κυκλοφόρησε παγκοσμίως στις 23 Οκτωβρίου, το 2007. Έπαιξε τα περισσότερα από τα όργανα ο ίδιος αλλά πήρε τη βοήθεια από τον τυμπανιστή John Dolmayan και από άλλους. Το official tour του “Elect the dead” άρχισε από τις 12 Οκτωβρίου με μια επίδειξη στο Chicago’s Vic theater.
Διαβάστε περισσότερα...

Η σημασία των αρμενικών επωνύμων

Η μελέτη των αρμενικών επωνύμων προκαλεί ενδιαφέρον, καθώς ουσιαστικά κάθε πτυχή του αρμενικού πολιτισμού αντικατοπτρίζεται σε αυτά.
Τα αρμενικά επώνυμα στην πλειονότητά τους έχουν την κατάληξη –ιάν, που σημαίνει γιος του... Ωστόσο, κάποιοι Αρμένιοι της διασποράς την έχουν αλλάξει προκειμένου να ενσωματωθούν ευκολότερα στις κοινωνίες όπου ζουν.

Έτσι στην Τουρκία η κατάληξη –ιάν αντικαθίσταται συχνά με την –ογλού, ενώ στη Ρωσία με την –οφ ή –οβ, παράδειγμα ο Γκάρυ Κασπάροφ ή ο Σεργκέι Παρατζάνοβ. Βέβαια κάθε επώνυμο που καταλήγει σε –ιάν δεν είναι αποκλειστικά αρμενικό, καθώς αντίστοιχη κατάληξη έχουν ενίοτε και ονόματα Ιρλανδών, Περσών, Άγγλων, Φιλιππινέζων ή άλλων λαών.

Γενικά, τα αρμενικά επώνυμα διακρίνονται στις ακόλουθες πέντε ειδικές κατηγορίες, ανάλογα με αυτό που υποδηλώνουν:

Αριστοκρατική τάξη

Στην αρχαϊκή αρμενική αριστοκρατία, την τάξη των Ναχαράρ με περσικές καταβολές, πολλά επώνυμα είχαν την κατάληξη –ουνί.
Οι περισσότερες από αυτές τις οικογένειες αφανίστηκαν με το πέρασμα των αιώνων, κάποιες όμως, όπως οι Σασουνί, έχουν επιζήσει μέχρι τις μέρες μας.

Πρόγονοι

Πολλά αρμενικά επώνυμα προέρχονται από τα κύρια ονόματα κάποιων προγόνων, όπως Ταβιτιάν, ο γιος του Ταβίτ ή Κρικοριάν ο γιος του Κρικόρ. Μέχρι το 19ο αιώνα όλα σχεδόν τα ονόματα είχαν θρησκευτική ρίζα, συνεπώς τα περισσότερα επώνυμα έχουν ανάλογο περιεχόμενο.

Γεωγραφική καταγωγή

Κάποια επώνυμα βασίζονται στη γεωγραφική καταγωγή της οικογένειας και έχουν την τουρκική κατάληξη –λιάν ή την αρμενική -τσιάν.
Τυπικά παραδείγματα είναι το Ουρφαλιάν από την Ούρφα και το Βανετσιάν από το Βαν. Τέτοια επώνυμα δίνονταν συνήθως σε μετανάστες από διάφορες περιοχές της Αρμενίας.

Επάγγελμα

Πολλά επώνυμα προέρχονται επίσης από το επάγγελμα κάποιου προγόνου. Αυτά δημιουργήθηκαν κυρίως από τους φοροεισπράκτορες, που ήθελαν να προσδιορίζουν την ταυτότητα κάθε πολίτη για φορολογικούς λόγους.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το Νατζαριάν ο γιος του ξυλουργού. Πολλές από τις ονομασίες των επαγγελμάτων δεν είναι αρμενικές, επειδή ο φοροεισπράκτορας –συνήθως Τούρκος, Πέρσης ή Άραβας ή άλλης εθνικότητας-, χρησιμοποιούσε τη μητρική του γλώσσα. Το επώνυμο Μπογιατζιάν, λόγου χάρη, έχει ως ρίζα τον αραβο-τουρκικό όρο «μπογιατζί» που σημαίνει αυτός που βάφει.
Συχνά τα επώνυμα αυτής της κατηγορίας χρησιμοποιούνται και στις δύο μορφές, δηλαδή τόσο με αρμενική όσο και με ξένη ρίζα, όπως το Τερτσαγκιάν ή Τερζιάν –τερτσάγκ στα αρμενικά και τερζί στα τουρκικά σημαίνει ράφτης. Άλλο παράδειγμα το Βοσκεριτσιάν ή Κουγιουμτζιάν, βασισμένο στη λέξη χρυσοχόος στις δύο γλώσσες.

Χαρακτηριστικό γνώρισμα

Τα πιο πολύπλοκα και παράξενα επώνυμα είναι αυτά που βασίζονται σε κάποιο ιδιαίτερο γνώρισμα ενός προγόνου, όπως το Τοπαλιάν, ο γιος του κουτσού, του ανάπηρου, ή το Ντιλσιζιάν, ο γιος του μουγκού. Σε αρκετά από τα επώνυμα αυτής της κατηγορίας δεν είναι σαφές τι υπονοούν, εκτός αν είναι γνωστοί οι λόγοι της γέννησής τους. Για παράδειγμα το Ντιλσιζιάν υποδηλώνει ότι οι Τούρκοι είχαν κόψει τη γλώσσα ενός από τους προγόνους της οικογένειας, επειδή μίλησε αρμενικά.
Τα επώνυμα αυτού του είδους δεν αναφέρονται πάντα σε φυσικά χαρακτηριστικά, αλλά μπορεί να αντανακλούν την προσωπικότητα ή την κοινωνική θέση κάποιου. Μελικιάν σημαίνει ο γιος του πρίγκιπα.
Ορισμένα επώνυμα παίρνουν το πρόθεμα Ντερ (ή Τερ), που υποδηλώνει την ύπαρξη ενός ιερέα μεταξύ των προγόνων της οικογένειας. Για παράδειγμα η οικογένεια του ιερέα Σαρκίς έδωσε το επώνυμο Ντερ Σαρκισιάν στις επόμενες γενιές.

Τα επώνυμα των δύο τελευταίων κατηγοριών διαφέρουν σημαντικά μεταξύ των περιοχών της Ανατολικής και Δυτικής Αρμενίας, επειδή τα πρώτα έχουν συχνά περσικές, γεωργιανές ή ρωσικές ρίζες ενώ τα δεύτερα τουρκικές, αραβικές ή ελληνικές.

Στην εποχή μας αρκετά επώνυμα αλλάζουν ή μικραίνουν για να διευκολυνθεί η προφορά τους από τους μη Αρμενίους. Συχνά παραλείπεται η κατάληξη –ιάν, οπότε δεν είναι εύκολα αναγνωρίσιμα. Ακόμη κι έτσι όμως, ένας προσεκτικός παρατηρητής μπορεί να μαντέψει σωστά.

Επιμέλεια: Άννα Καζαντζιάν
Διαβάστε περισσότερα...

Ετοιμάζει μεγάλο comeback η Cher...

Η πασίγνωστη φωνή του διεθνούς πενταγράμμου δήλωσε πως...

θα κυκλοφορήσει ένα μεγάλο άλμπουμ. Η ίδια, όμως, δεν μπορεί να πει περισσότερα ακόμη, αλλά θα είναι σίγουρα μια μεγάλη επιστροφή, αφού έχει να κυκλοφορήσει νέο υλικό εδώ και 10 χρόνια!



Πηγή: athensbars.com
Διαβάστε περισσότερα...
Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS

Για να εξασφαλίσουμε τη σωστή λειτουργία του ιστότοπου, μερικές φορές τοποθετούμε μικρά αρχεία δεδομένων στον υπολογιστή σας, τα λεγόμενα «cookies». Οι περισσότεροι μεγάλοι ιστότοποι κάνουν το ίδιο. Περισσότερα...

Δέχομαι

Newsletter