Menu

Ένα εκπληκτικό βίντεο - Αφιέρωμα για τον Πόντο και τις τουρκικές σφαγές.

Ένα βίντεο που παρουσιάζει τα όσα υπέστησαν οι Πόντιοι. Αυτό που οι Τούρκοι αρνούνται να δεχτούν ως τον ορισμό της Γενοκτονίας. Ίσως θα έπρεπε να το δει και ο κ.Μπαγίς ,ο οποίος ήρθε στη Θράκη για να παραδώσει μαθήματα "τουρκικού πατριωτισμού". Ίσως πάλι να το δουν κάποιοι στην Αθήνα,οι οποίοι δεν δείχνουν να ενοχλούνται καθόλου από τέτοιες συμπεριφορές.

 

 

 

 

Πηγή: onalert.gr

Όλο και λιγότερο απειλητική η στάση της Αγκυρας για την Αρμενική Γενοκτονία

Τρία χρόνια πριν από την 100ή επέτειο της Αρμενικής Γενοκτονίας, οι αναλυτές εκτιμούν πως η τουρκική αδιαλλαξία είναι τουλάχιστον αταλάντευτη απέναντι σε όσες χώρες, όπως πρόσφατα η Γαλλία, επιθυμούν να νομοθετήσουν υπέρ της αναγνώρισής της. Πάγωμα της πολιτικής και στρατιωτικής συνεργασίας, απειλές για τις οικονομικές και πολιτιστικές ανταλλαγές: για έναν μήνα τουλάχιστον, η Τουρκία υψώνει το ανάστημά και την πυγμή της απέναντι στη Γαλλία, ελπίζοντας πως θα την αποτρέψει να εγκρίνει την νομοθεσία που ποινικοποιεί την άρνηση των Γενοκτονιών που αναγνωρίζονται από την γαλλική νομοθεσία, μεταξύ αυτών και της σφαγής των Αρμενίων που ζούσαν στα εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1915-17.
Ωστόσο, οι προσπάθειες της 'Αγκυρας --η οποία απορρίπτει τον όρο "γενοκτονία" παντελώς-- κινδυνεύουν να πέσουν στο κενό: μετά την Εθνοσυνέλευση τον Δεκέμβριο και η γαλλική Γερουσία ψήφισε τη Δευτέρα τη νομοθεσία και μόνον το Συνταγματικό Δικαστήριο μπορεί να ακυρώσει την εφαρμογή της. Όπως επίσης τονίζει ο αρθρογράφος της εφημερίδας Μιλιέτ, Σεμίχ Ιντίζ, καθώς η πυγμή της Τουρκίας δεν έχει εμποδίσει και άλλα είκοσι κράτη να αναγνωρίσουν την Αρμενική Γενοκτονία, η στάση της αρχίζει να γίνεται όλο και λιγότερο εκφοβιστική.
«Η Τουρκία πολλαπλασιάζει τις απειλές της κατά της Γαλλίας. Όμως σε λίγες εβδομάδες το ίδιο ζήτημα θα απασχολήσει και το αμερικανικό Κογκρέσο. Και υπάρχουν και άλλες χώρες στη λίστα αναμονής. Η Τουρκία τι θα κάνει τότε, θα ανακαλεί κάθε φορά τον πρεσβευτή της; Βρισκόμαστε ενώπιον μίας παράλογης κατάστασης», σημειώνει ο αρθρογράφος.
«Αυτή η αρνητική και αντιδραστική στρατηγική έχει αποτύχει, και ουδείς είναι πρόθυμος να το παραδεχθεί.
Ευελπιστώ πως κάποια στιγμή οι αρχές θα στοχασθούν και θα προτείνουν κάποιον άλλο τρόπο για να αντιμετωπίσουν την εκατονταετηρίδα από την Αρμενική Γενοκτονία που πλησιάζει», υπερθεματίζει ο Τσενγκίζ Ακτάρ, καθηγητής διεθνών σχέσεων στο πανεπιστήμιο Μπαχτσέσεχιρ της Κωνσταντινούπολης.
Για τον Χιου Πόουπ, του International Crisis Group, η λύση περνά από την εξομάλυνση των σχέσεων με την Αρμενία, που έχουν παγώσει ένεκα αυτού ακριβώς του ζητήματος, αλλά και λόγω του πολέμου Αρμενίας -Αζερμπαϊτζάν, συμμάχου της Τουρκίας, για τον έλεγχο του θυλάκου Ναγκόρνο-Κάραμπαχ. «Πολυάριθμοι άνθρωποι στην Τουρκία ανησυχούν για τον τρόπο με τον οποίο η χώρα πρόκειται να διαχειρισθεί την κατάσταση το 2015 και πιστεύουν πως θα πρέπει να οδεύσει προς την κατεύθυνση της συμφιλίωσης με τους Αρμενίους, ώστε να βρίσκεται στην ίδια πλευρά με τους ανθρώπους που θα τιμήσουν τη μνήμη των αρμενικών κοινοτήτων που αφανίσθηκαν στην Ανατολία και δεν θα αποτελέσει στόχο», σχολιάζει ο ίδιος αναλυτής.
Η Τουρκία δεν θα μπορέσει πλέον να ξεφύγει από το δικό της μερίδιο ευθύνης στη μνήμη και να προβεί σε μία μορφή συλλυπητηρίων, τονίζει ο Σολί Εζέλ, σχολιαστής της εφημερίδας Χαμπερτίρκ και καθηγητής διεθνών σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Καντίρ Χας της Κωνσταντινούπολης.
«Θα πρέπει κατ' αρχάς να εκφράσει τη λύπη της, κάτι που το τουρκικό κράτος ουδέποτε έπραξε.
Αυτό είναι πραγματικά το σημείο εκκίνησης», τόνισε ο ίδιος. Η Τουρκία απορρίπτει πεισματικά τον χαρακτηρισμό Γενοκτονία, αν και αναγνωρίζει πως περίπου 500.000 Αρμένιοι σφαγιάσθηκαν στην περίοδο 1915-17 στην Ανατολία, ενώ η άλλη πλευρά ισχυρίζεται πως ο αριθμός των θυμάτων φθάνει το 1,5 εκατομμύριο.
 
 
 
 
Πηγή: express.gr

Φως στη γενοκτονία Αρμενίων και Ποντίων, ρίχνουν Τούρκοι ερευνητές

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΖΕΚΗΣ

Αναφορά στο επίκαιρο θέμα, αλλά και υπενθύμιση στην ξεχασμένη γενοκτονία των Ποντίων.
Πολύς λόγος γίνεται για τις τουρκικές αντιδράσεις που προκαλεί η απόφαση των Γάλλων να ποινικοποιήσουν την άρνηση της γενοκτονίας των Αρμενίων. Θεούς και δαίμονες απειλούν οι εξ Ανατολών γείτονες μας,
Οι Τούρκοι διαψεύδουν τα ατράνταχτα στοιχεία που έχουν παρουσιάσει αμέτρητοι ιστορικοί  και ερευνητές, κάθε καταγωγής και εθνικότητας. Είναι προφανείς οι λόγοι της δυσπιστίας και της άρνησης των Τούρκων να αποδεχθούν την ιστορική αλήθεια.
Αξία έχει λοιπόν να δούμε τι λένε οι Τούρκοι ερευνητές για τις γενοκτονίες Αρμενίων και Ποντίων. Αν η τουρκική ηγεσία δεν αποδέχεται τις ελληνικές και αρμενικές θέσεις, ας διαβάσει το βιβλίο που εξέδωσε το 2001 η Τουρκάλα ανθρωπολόγος Pervin Erbil με τον τίτλο "Η Νιόβη θρηνούσε για τη Μικρά Ασία" (Εκδόσεις Τσουκάτου).
Η ανθρωπολόγος από την Τουρκία γεννήθηκε στο Ντιαρμπακίρ το 1959, σπούδασε Κοινωνική Ανθρωπολογία στο Πανεπιστήμιο της Άγκυρας και εργάζεται ως ερευνήτρια Κοινωνικών Επιστημών στο  Ozgur Universite Forumu Vakti.
Παραθέτουμε ορισμένα αποσπάσματα από το εξαιρετικό βιβλίο της "Η Νιόβη θρηνούσε για την Μικρά Ασία".
"Το 1914 ζούσαν στη Μικρά Ασία τέσσερα εκατομμύρια Τούρκοι, συμπεριλαμβανομένων και αυτών του Καυκάσου. Εάν λάβουμε ως βάση τα στοιχεία του 1910, χωρίς να προσθέσουμε τις πιθανές αυξήσεις που μπορεί να έγιναν στα τέσσερα χρόνια, διαπιστώνουμε ότι οι Τούρκοι αποτελούσαν σχεδόν το ένα τρίτο του πληθυσμού, υπολογίζοντας στον αριθμό αυτό και εκείνους που ζούσαν στον Καύκασο. Τα δύο τρίτα του πληθυσμού αποτελούνταν από τους Κούρδους, τους Έλληνες, τους Αρμένιους, τους Άραβες, τους Συροχαλδαίους. Τους Κιρκάσιους, τους Γεωργιανούς, τους Λαζούς, τους Εβραίους, τους Κελαντί και τους Τσιγγάνους.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του 1914 στην Τουρκία ζούσαν 1,9 εκατομμύρια Αρμένιοι, 3,2 εκατομμύρια Κούρδοι, 2 εκατομμύρια Έλληνες. Έχοντας υπ’ όψη μας τα στοιχεία αυτά , μπορούμε να πούμε ότι τα υπόλοιπα 3,1 εκατομμύρια του πληθυσμού ανήκαν στις υπόλοιπες ομάδες.
Το βασικό συμπέρασμα που συνάγεται από αυτά τα στοιχεία είναι ότι σημαντικό μέρος του πληθυσμού πέρα από τους Τούρκους ήταν Κούρδοι, Αρμένιοι και Έλληνες. Κατά συνέπεια, οι δυνάμεις που θα αντιστέκονταν στην εθνική ομογενοποίηση που θα εφήρμοζε το νέο κράτος ήταν όσοι ανήκαν σε αυτές τις εθνικές ομάδες, εκτός φυσικά των Τούρκων. Οι υπόλοιποι, επειδή ζούσαν διασκορπισμένοι, δεν διέθεταν σημαντική πληθυσμιακή δύναμη και γι’ αυτό δεν μπορούσαν να συνθλιβούν εύκολα στο "τουρκικό γουδί".
"Έλυσαν το πρόβλημα των Αρμενίων διαπράττοντας ομαδικές σφαγές και εκτοπισμούς το 1915. Με τον τρόπο αυτόν ουσιαστικά εξαφάνισαν μια μεγάλη εθνική ομάδα που δεν μπορούσαν να την εκτουρκίσουν. Το πρόβλημα των Αρμενίων λύθηκε με τον εκτοπισμό των ανθρώπων αυτών έξω από τα σύνορα του νέου κράτους και τη σφαγή μεγάλου μέρους του πληθυσμού τους. Πράγματι η Τουρκία δεν έχει κανένα Αρμενικό πρόβλημα-πέρα από την υποχρέωσή της να απολογείται στα διεθνή βήματα στις καταγγελίες για την γενοκτονία".
"Είχε έρθει η σειρά να εκκαθαριστούν οι Έλληνες, που ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη εθνική ομάδα. Οι Έλληνες με τους οποίους έζησαν δίπλα-δίπλα, έφτιαξαν και λειτούργησαν από κοινού έναν πολύ μεγάλο πολιτικό οργανισμό".

"… Όταν ανέλαβαν την εξουσία οι παντουρανιστές Νεότουρκοι το 1913 επειδή πρέσβευαν ένα διαφορετικό πολιτιστικό και θρησκευτικό σύστημα, θεώρησαν πρόβλημα που απαιτεί άμεση λύση την εκκαθάριση των Ελλήνων, οι οποίοι για δημογραφικούς λόγους δεν ήταν δυνατό να εκτουρκισθούν. Επιπλέον, οι περιουσίες τους ήταν τόσο ελκυστικές που άνοιγε την όρεξη στους Νεότουρκους να τις αρπάξουν. Η πλούσια συμμορία που φλέγονταν από τον ζήλο του εκτουρκισμού ή παντουρκισμού του νέου κράτους λογάριαζε να αναδειχθεί με τα κεφάλαια και τις περιουσίες των Ελλήνων. Οι καμπάνες σύντομα θα αρχίσουν να χτυπούν πικρά οδυνηρά για τους Έλληνες της Μικράς Ασίας. Οι περιοχές της Μαύρης Θάλασσας, της κεντρικής Ανατολίας, του Αιγαίου, της Μεσογείου θα πλημμυρίσουν από δάκρυα εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων που σφαγιάσθηκαν ή εκτοπίσθηκαν από τα σπίτια τους με απάνθρωπο και ραδιούργο τρόπο…"

 

 

 

Πηγή: pheme.gr

Η γενοκτονία των Αρµενίων

Η Γαλλική Εθνοσυνέλευση ψήφισε την ποινικοποίηση της άρνησης της γενο­κτονίας των Αρµενίων, η οποία έχει αναγνωριστεί στη Γαλλία από το 2001. Το νοµοσχέδιο, που έχει προκαλέσει την οργή της Τουρκίας, συντάχθηκε στη νοµοθετική βάση της ποινικοποίησης της άρνησης του Ολοκαυτώ­µατος, την οποία έχει υιοθετήσει η Γαλλία από το 1990.
Προβλέπει ανώτατη ποινή φυλάκισης ενός έτους και πρόστιµο 45.000 ευρώ και, στις αρχές του έτους, πρόκειται να κατατεθεί προς έγκριση στη Γερουσία.
Η αντίδραση της Τουρκίας υπήρξε έντονη, θυ­µίζοντας στην παγκόσµια κοινότητα τον… ασιατι­κό χαρακτήρα της γείτονος χώρας. Ας θυµηθού­µε ωστόσο πώς άρχισε η ιστορία προκειµένου να αναγνωριστεί µια τροµαχτική ιστορική αλήθεια.

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΜΕΛΩΝ ΤΟΥ ΔΙΑΡΚΟΥΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΠΟΥ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΑΝ ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΩΝ ΕΝΟΡΚΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΣΤΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΑΡΜΕΝΙΩΝ ΣΥΝΕΔΡΙΑ Παρίσι 13-16 Απριλίου 1984

♦ Madjid Bench ick (Αλγερία), καθηγητής του Διε­θνούς Δικαίου στο Πανεπιστήµιο του Αλγερίου.

♦  Georges Casalis (Γαλλία), θεολόγος, επίτιµος καθηγητής στο Προτεσταντικό Ινστιτούτο Θεολο-γίας του Παρισιού.

♦  Harald Edelstam (Σουηδία), πρώην πρέσβης στη Χιλή και στην Αλγερία.

♦  Richard Falk (ΗΠΑ), καθηγητής του Διεθνούς Δικαίου στο Πανεπιστήµιο του Princeton.

♦ Ken Fry (Αυστραλία), µέλος του Κοινοβουλίου.

♦ Andrea Giardina (Ιρλανδία), νοµικός, πρόεδρος του Διεθνούς Γραφείου Ειρήνης, κάτοχος βραβεί­ου Νόµπελ και Λένιν και του Αµερικανικού Παρά­σηµου Ειρήνης.

♦ Leo Matarasso (Γαλλία), δικηγόρος.

♦   Adolfo Perez Esq uivel (Αργεντινή), κάτοχος του βραβείου Νόµπελ Ειρήνης, γενικός συντονι­στής της οργάνωσης «Servicio Paz y Justicia en America Latin a».

♦  James Petras (ΗΠΑ), καθηγητής Κοινωνιολογί­ας στο Πολιτειακό Πανεπιστήµιο της Ν. Υόρκης.

♦ Francois Rigaux (Βέλγιο), καθηγητής στη Νοµική Σχολή του Καθολικού Πανεπιστηµίου της Λουβέν.

♦  Ajit Roy (Ινδία), οικονοµολόγος και δηµοσιο­γράφος.

♦ George Wald (ΗΠΑ), επίτιµος καθηγητής της Βι­ολογίας στο Πανεπιστήµιο του Χάρβαρντ, τιµηµέ­νος µε το βραβείο Νόµπελ Βιολογίας του 1967.

Το Διαρκές Δικαστήριο των Λαών κλήθηκε ν’ αφιερώσει µια από τις συνεδρίες του στην πε­ρίπτωση της γενοκτονίας των Αρµενίων από τις ακόλουθες οργανώσεις:

♦   Groupement pour les droits des minorites (Οµάδα για τα δικαιώµατα των µειονοτήτων, Πα­ρίσι, Γαλλία),

♦  Cultural Survival (Πολιτιστική Επιβίωση, Κέµπριτζ Μασαχουσέτης, ΗΠΑ),

♦  Gesellschaft fur Bedrohte Volker (Ένωση για τους απειλούµενους λαούς, Γκέτινγκεν, Οµο­σπονδιακή Γερµανία), οι οποίες ζητούν να δοθεί απάντηση στα ακόλουθα ερωτήµατα:

1 Υπήρξε ο αρµενικός λαός της Οθωµανικής Αυτοκρατορίας θύµα εκτοπίσεων, σφαγών κ.λπ., κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσµίου Πολέ­µου;

2 Τα γεγονότα αυτά αποτελούν µια «γενοκτο­νία» κατά την έννοια της Διεθνούς Σύµβασης για την πρόληψη και την καταστολή του εγκλήµα­τος της γενοκτονίας (1948) και είναι ως εκ τού­του απαράγραπτα σύµφωνα µε τη Σύµβαση για το απαράγραπτο των εγκληµάτων πολέµου και των εγκληµάτων κατά της ανθρωπότητας του 1968;

3 Ποιες είναι οι συνέπειες όσον αφορά τη δι­εθνή κοινότητα και όσον αφορά τους διαδί­κους;

Αυτή η έκκληση κρίθηκε αποδεκτέα από το προεδρείο του Δικαστηρίου σύµφωνα µε το άρ­θρο 11 του καταστατικού του και τη γνωστοποί­ησε στην τουρκική κυβέρνηση σύµφωνα µε τα άρθρα 14 και 15 του ίδιου καταστατικού. Η πα­ραπάνω κυβέρνηση προσκλήθηκε να στείλει εκ­προσώπους ή µια έγγραφη ανάπτυξη των θέσε­ών της.
Καθώς η τουρκική κυβέρνηση δεν έδωσε καµιά απάντηση σ’ αυτήν την πρόσκληση, το προεδρείο του Δικαστηρίου αποφάσισε να χρησιµοποιήσει κατά την ακροαµατική διαδικασία δυο ντοκου­µέντα που περιέχουν την άποψη της τουρκικής πλευράς, η οποία αρνείται ότι διαπράχτηκε γενο­κτονία των Αρµενίων.
Το Δικαστήριο συνήλθε σε δυο δηµόσιες συνε­δρίες, στις 13 και 14 Απριλίου 1984, στη Σορβόν­νη στο Παρίσι, και συσκέφτηκε στις 15 Απριλίου 1984.

Αφού συσκέφτηκε, το Δικαστήριο εξέδωσε την απόφασή του.

 

Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΠΡΟΟΙΜΙΟ

Το έγκλημα της γενοκτονίας αποτελεί τη βαρύ­τερη προσβολή των δικαιωμάτων των λαών. Δεν υπάρχει βαρύτερο έγκλημα από μια προμελετημένη κρατική πολιτική, που στοχεύει στη συστη­ματική εξόντωση ενός λαού για τον λόγο της ιδι­αίτερης εθνικής του ταυτότητας. Η κεντρική θέση που κατέχει η γενοκτονία στις εργασίες του Διαρ­κούς Δικαστηρίου των Λαών στηρίζεται σ’ ένα σύ­νολο νομικών αρχών, που βρίσκουν την έκφρασή τους στην Παγκόσμια Διακήρυξη των Δικαιωμά­των των Λαών (Αλγέρι, 4 Ιουλίου 1976).
Το πρώτο άρθρο της Διακήρυξης του Αλγερίου ορίζει: «Κάθε λαός έχει δικαίωμα στην ύπαρξη». Το άρθρο 2 διευκρινίζει: «Κάθε λαός έχει δικαί­ωμα στον σεβασμό της εθνικής και πολιτιστικής του ταυτότητας». Το άρθρο 3 υποδείχνει: «Κάθε λαός έχει το δικαίωμα να διατηρεί την ειρηνική κατοχή του εδάφους του και να επιστρέφει σ’ αυτό σε περίπτωση εκδίωξής του».
Τέλος, το άρθρο 4 αναφέρεται άμεσα στην πραγματικότητα της γενοκτονίας: «Κανένας δεν μπορεί να γίνει, για τον λόγο της εθνικής ή πο­λιτιστικής του ταυτότητας, αντικείμενο σφαγής, βασανιστηρίων, διώξεων, εξορίας, απέλασης ή να υποβληθεί σε συνθήκες διαβίωσης τέτοιες που να βάζουν σε κίνδυνο την ταυτότητα ή την ακεραιότητα του λαού στον οποίο ανήκει».
Θα μπορούσε κανείς να αναρωτηθεί, γιατί το Δικαστήριο πρέπει, τόσα χρόνια μετά τα γεγονό­τα, να αναλώσει τις δυνάμεις του για να επαλη­θεύσει τους ισχυρισμούς του αρμενικού λαού. Η βασική κατηγορία για σφαγή και εξόντωση ανά­γεται στο 1915. Όμως το Δικαστήριο είναι πει­σμένο ότι είναι χρέος του να εξετάσει το βάσι­μο των κατηγοριών για ιστορικά εγκλήματα, σε περίπτωση που δεν υποβλήθηκαν ποτέ σε κρίση ούτε αναγνωρίστηκαν, με κατάλληλο τρόπο, από την κυβέρνηση που κατηγορείται γι’ αυτά.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, οι λόγοι για να προβούμε στην εξέταση και να αποφανθούμε πάνω στο αίτημα που υποβλήθηκε στο όνομα του αρμενικού λαού είναι ιδιαίτερα πειστικοί. Όλες οι διαδοχικές κυβερνήσεις της Τουρκίας, από το 1915, αρνήθηκαν τη σχετική με τη γενο­κτονία κατηγορία. Στους διεθνείς οργανισμούς και στη διάρκεια επιστημονικών συναντήσεων, η τουρκική κυβέρνηση δεν έπαψε να αναπτύσσει συντονισμένες προσπάθειες για να εμποδίσει κάθε αναγνώριση της γενοκτονίας των Αρμενί­ων και κάθε έρευνα πάνω στα περιστατικά αυτής της γενοκτονίας. Επιπλέον, η σημερινή τουρκική κυβέρνηση όχι μόνο αρνήθηκε να λάβει γνώση αυτών των πολύ σοβαρών κατηγοριών σχετικά με την ευθύνη της για την εξόντωση του αρμε­νικού λαού, αλλά συμπληρωματικά στοιχεία δεί­χνουν ότι η ίδια αυτή κυβέρνηση συνεχίζει το εξολοθρευτικό της σχέδιο.
Είναι ιδιαίτερα σοβαρές, σχετικά, οι κατηγορί­ες για προμελετημένη καταστροφή, βεβήλωση και εγκατάλειψη των πολιτιστικών μνημείων και θρησκευτικών κτηρίων των Αρμενίων.
Το Δικαστήριο έχει τη γνώμη ότι η κατηγορία του εγκλήματος της γενοκτονίας παραμένει και σήμερα μια πραγματικότητα που αξίζει να εξε­ταστεί και ότι, αν τα γεγονότα αποδειχτούν, θα πρέπει να αναγνωριστούν δημόσια με τον κατάλ­ληλο τρόπο από τις κυβερνήσεις του υπεύθυνου κράτους.
Τα θύματα ενός εγκλήματος γενοκτονίας έχουν δικαίωμα σε δικαστική επανόρθωση, έστω και αν αυτή πρέπει αναγκαστικά να προσαρμο­στεί στις σημερινές συνθήκες.
Σ’ αυτό το σημείο, επίσης, εξαιρετική σημασία αποκτά η στάση των επιζώντων Αρμενίων και των απογόνων τους. Κάθε λαός έχει δικαίωμα να απαι­τεί με επιμονή την επίσημη αναγνώριση από τις αρμόδιες αρχές των εγκλημάτων και αδικιών που διαπράχτηκαν σε βάρος του. Όσο μεγαλύτερη εί­ναι η αδικία, όσο περισσότερο χρόνο αποκρύφτη­καν τα γεγονότα, τόσο πιο έντονη είναι η επιθυμία για μια τέτοια αναγνώριση. Το Δικαστήριο με λύπη του επισημαίνει ότι η απογοήτευση, που προκλή­θηκε απ’ αυτήν την άρνηση αναγνώρισης, φαίνε­ται ότι συντέλεσε στην προσφυγή σε πράξεις τρο­μοκρατίας ενάντια στους Τούρκους διπλωμάτες και σε άλλα άτομα. Το Δικαστήριο ελπίζει να συ­ντελέσει στη δημιουργία συνθηκών που θα οδη­γήσουν στην επίλυση των προβλημάτων που προ­κλήθηκαν από την αρμενική πραγματικότητα.
Η γενοκτονία είναι το χειρότερο από τα εγκλή­ματα που μπορεί να διαπράξει ένα κράτος. Συ­χνά το κράτος που ευθύνεται, προστατεύεται από οποιαδήποτε κατηγορία από άλλα κράτη και από το σύνολο των διεθνών οργανισμών, συμπε­ριλαμβανομένου του ΟΗΕ, που αποτελείται απο­κλειστικά από κράτη.
Ένα από τα εντυπωσιακά στοιχεία της αρμε­νικής εμπειρίας συνίσταται στην ευθύνη των άλλων κρατών, που, για γεωπολιτικούς λόγους, υποστηρίζουν την τουρκική κυβέρνηση στις προ­σπάθειές της να αποτρέψει, ακόμη και μετά τό­σα χρόνια, κάθε ολοκληρωμένη έρευνα και κάθε δικαστική ικανοποίηση.
Το Διαρκές Δικαστήριο των Λαών ιδρύθηκε ακριβώς για να καλύψει το κενό που δημιουρ­γεί η ηθική και πολιτική ολιγωρία των κρατών, ως οργάνων απονομής δικαιοσύνης. Το Δικαστή­ριο εξέτασε τις αιτιάσεις των Αρμενίων ακριβώς εξαιτίας της μακρόχρονης σιωπής των διεθνών οργανισμών και, ιδίως, της συνοχής των δυτικών κρατών (με πρόσφατη εξαίρεση τη Γαλλία), που διατηρούν οικονομικούς, πολιτικούς και στρατι­ωτικούς δεσμούς με το τουρκικό κράτος.
Η σύγκληση του Δικαστηρίου αιτιολογείται, επίσης, από τη βαθιά ανησυχία που νιώθει μπρο­στά στην εξάπλωση της γενοκτονίας και των τά­σεων που ευνοούν τη γενοκτονία μέσα στον κό­σμο. Τα μέλη του Δικαστηρίου εκτιμούν ότι μια έντιμη και αντικειμενική πληροφόρηση πάνω στις καταγγελίες για γενοκτονία συντελεί στο να αναγνωρίσουν την πραγματικότητα οι αυτουργοί τέτοιων πράξεων.
Η αποκάλυψη της πραγματικότητας της γενο­κτονίας κάνει πιο δύσκολο το έργο αυτών που έχουν συμφέρον να την αποκρύψουν για να δια­τηρήσουν τις θέσεις τους.
Αποδεικνύοντας την ορθότητα των αιτιάσεων των θυμάτων, το Δικαστήριο αποτίνει φόρο τιμής στις οδύνες τους και παρέχει την υποστήριξή του στη συνέχιση του αγώνα τους.
Πραγματικά, η αναγνώριση της γενοκτονίας εί­ναι από μόνη της ένας ουσιαστικός τρόπος πάλης ενάντια σ’ αυτήν τη μάστιγα. Μια τέτοια αναγνώ­ριση αποτελεί αυτή καθεαυτή επιβεβαίωση του δικαιώματος ενός λαού να γίνει σεβαστή η ύπαρ­ξή του σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο.

 

 

Πηγή: topontiki.gr

Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS

Στον διαδικτυακό τόπο μας χρησιμοποιούμε Cookies με σκοπό τη βελτίωση της online εμπειρίας σας. Επιλέγοντας να συνεχίσετε την περιήγησή σας σε αυτόν, αποδέχεστε αυτομάτως τη χρήση των cookies. Περισσότερα...

Πολιτική Απορρήτου - Όροι Χρήσης - Περιορισμός Ευθύνης - Επικοινωνία Σχετικά με Προσωπικά Δεδομένα
Αποδέχομαι

Newsletter