Menu

UN Human Rights Council adopted “Prevention of Genocide” resolution initiated by Armenia

YEREVAN, ARMENPRESS: UN Human Rights Council on March 22 unanimously adopted the resolution on the “Prevention of Genocide” initiated by Armenia. As reports Armenpress, this was informed by Armenian Foreign Ministry on its official Facebook page.

Armenia presented with such initiation in 2005. Armenian extraordinary and plenipotentiary Ambassador to Switzerland Zohrap Mnatsakanyan (incumbent Deputy Minister) noted back in 2005 that the resolution was aimed at uniting the efforts of international community for the development and strengthening of genocide prevention mechanism. The resolution stressed the principals of convention on genocide adopted in 1948, mainly, about the need to preach and teach taking criminal responsibility for the crime.

The goal of the resolution is the prevention of the phenomenon of the genocide as the core lever for the strengthening of regional and international peace and relations between states. Presenting the resolution Armenia is reaffirming its moral stance in the fight against the phenomenon of genocide.  

 

 

Source: armenpress.am

19 Μαΐου – Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού

Ο ποντιακός Ελληνισμός από την πτώση της αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας (1461) γνώρισε συνεχείς διωγμούς, σφαγές, ξεριζωμούς και προσπάθειες για το βίαιο εξισλαμισμό και εκτουρκισμό του, με αποκορύφωμα τη συστηματική και μεθοδευμένη εξόντωση – γενοκτονία του αιώνα μας.
Επτά χρόνια μετά την άλωση της Πόλης, οι Οθωμανοί κατέλαβαν την Τραπεζούντα.Η οθωμανική κατάκτηση του μικρασιατικού Πόντου μπορεί να χωριστεί σε τρεις περιόδους.

Η πρώτη αρχίζει με την άλωση της Τραπεζούντας το 1461 και λήγει στα μέσα του 17ου αιώνα.Την περίοδο αυτή οι Τούρκοι κρατούν μάλλον ουδέτερη στάση κατά των Ελλήνων του Πόντου.
Η δεύτερη αρχίζει στα μέσα του 17ου αιώνα και λήγει με το τέλος του πρώτου ρωσοτουρκικού πολέμου.
 
Χαρακτηρίζεται με τη θρησκευτική βία κατά των χριστιανικών πληθυσμών. Κατά την περίοδο αυτή πραγματοποιούνται οι ομαδικοί εξισλαμισμοί των ελληνικών πληθυσμών.

Η τελευταία περίοδος, που τελειώνει το 1922, υποδιαιρείται σε δύο υποπεριόδους.
Η πρώτη αρχίζει με τη συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή το 1774. Χαρακτηρίζεται από τη συστηματική προσπάθεια των τοπικών αρχών να μην εφαρμόζουν προς όφελος των χριστιανών τους φιλελεύθερους νόμους. H δεύτερη υποπερίοδος αρχίζει το 1908 και χαρακτηρίζεται από την ανάπτυξη του τουρκικού εθνικισμού.
 
Από τους βαλκανικούς πολέμους και από τους επίσημους συμβούλους των Γερμανών οι Νεότουρκοι διδάχθηκαν ότι μονάχα με την εξαφάνιση των Ελλήνων και Αρμενίων θα έκαναν πατρίδα τους τη Μικρά Ασία. Οι διάφορες μορφές βίας δεν αρκούσαν για να φέρουν τον εκτουρκισμό.Η απόφαση για την εξόντωσή τους πάρθηκε από τους Νεότουρκους το 1911, εφαρμόστηκε κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και ολοκληρώθηκε από τον Μουσταφά Κεμάλ (1919 – 1923).
Οι Τούρκοι άρχισαν με την επιστράτευση όλων των «ανδρών» στον Πόντο από 15 έως 45 ετών και την αποστολή τους σε Τάγματα Εργασίας. Παράλληλα αμφισβήτησαν το δικαίωμα των Ελλήνων να ασκούν ελεύθερα τα επαγγέλματά τους και απαγόρευσαν στους μουσουλμάνους να εργάζονται επαγγελματικά με τους Έλληνες.
 
Οργανωμένες επιθέσεις
Κατ’ αρχάς οι άτακτες ορδές των Τούρκων επιτίθεντο στα απομονωμένα Ελληνικά χωριά κλέβοντας, φονεύοντας, αρπάζοντας νέα κορίτσια, κακοποιώντας και καίγοντάς τα ζωντανά!Σταδιακά όμως οι Τούρκοι πέρασαν στην επίθεση χωρίς προσχήματα.Οι σποραδικές δολοφονίες αρχίζουν να αυξάνονται.Χωρικοί, που πήγαιναν να δουλέψουν στα χωράφια τους, βρίσκονταν καθημερινά δολοφονημένοι.Εμπνευστής και εγκέφαλος αυτής της επιχείρησης της γενοκτονίας ήταν ο Μεχμέτ Ταλαάτ, υπουργός των Εσωτερικών της οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Από τις συνεχείς δολοφονίες, το Οικουμενικό Πατριαρχείο αναγκάστηκε στις 15 Μαΐου 1914 να κλείσει σε ένδειξη πένθους όλες τις εκκλησίες και τα σχολεία και να καταγγείλει στις Μεγάλες Δυνάμεις τους νέους διωγμούς.
 
 
Δεν κατάφερε όμως τίποτε γιατί κηρύχθηκε στο μεταξύ ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και η Τουρκία, έχοντας πια την ευχέρεια, εφάρμοσε πλήρως το παλιότερο σχέδιο της εξόντωσης των χριστιανών.
Σκοπός των Τούρκων ήταν, με τους εκτοπισμούς, τις πυρπολήσεις των χωριών, τις λεηλασίες, τους βιασμούς, τις σφαγές, να επιτύχουν την αλλοίωση του εθνολογικού χαρακτήρα των Ελληνικών περιοχών και να καταφέρουν ευκολότερα των εκτουρκισμό εκείνων που θα απέμεναν.Η εφαρμογή αυτής της πολιτικής ανάγκασε χιλιάδες Έλληνες να εγκαταλείψουν τις προαιώνιες εστίες τους και να μετοικήσουν με πολυήμερες εξοντωτικές πορείες.
 
 
 
 
 
Το τελικό πλήγμα
Το 1919 αρχίζει νέος διωγμός κατά των Ελλήνων από το κεμαλικό καθεστώς, πολύ πιο άγριος κι απάνθρωπος από τους προηγούμενους.Εκείνος ο διωγμός υπήρξε η χαριστική βολή για τον ποντιακό ελληνισμό.
Στις 19 Μαΐου, με την αποβίβαση του Μουσταφά Κεμάλ στη Σαμψούντα, αρχίζει η δεύτερη και σκληρότερη φάση της ποντιακής γενοκτονίας.
Με τη βοήθεια μελών του Νεοτουρκικού Κομιτάτου συγκροτεί μυστική οργάνωση, τη Mutafai Milliye, κηρύσσει το μίσος εναντίον των Ελλήνων και σχεδιάζει την ολοκλήρωση της εξόντωσης του ποντιακού ελληνισμού.
Αυτό που δεν πέτυχε το σουλτανικό καθεστώς στους πέντε αιώνες της τυραννικής διοίκησής του το πέτυχε μέσα σε λίγα χρόνια ο Κεμάλ, εξόντωσε τον ελληνισμό του Πόντου και της Ιωνίας.
Οι Τούρκοι αρνούνται σήμερα τη σφαγή των Ελλήνων. Κι όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με αδιάσειστα ντοκουμέντα, τα αποδίδουν στις αναπόφευκτες ακρότητες του πολέμου. Η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική!
Η γενοκτονία των χριστιανών ήταν ένα καλά μελετημένο σχέδιο εξόντωσης όλων των μειονοτήτων της άλλοτε κραταιάς αυτοκρατορίας.
Ένα σχέδιο που άρχισε να εφαρμόζεται από το 1914 με τον πρώτο διωγμό και ολοκληρώθηκε μετά την καταστροφή του 1922.
 
 
19 Μαΐου – Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας

Στις 24 Φεβρουαρίου 1994 η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως «Ημέρας Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο», ημέρα που ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα.

Οι Πόντιοι, επιλέγοντας τη 19η Μαΐου ως ημέρα μνήμης, ημέρα που στην Τουρκία αποτελεί εθνική γιορτή της τουρκικής νεολαίας, αποκαλύπτουν το πραγματικό εγκληματικό πρόσωπο του Μουσταφά Κεμάλ πασά.
 
 
 
 
 
 
 
 

Χώρες, Κοινοβούλια, Γερουσίες που έχουν αναγνωρίσει τη Γενοκτονία των Αρμενίων

Ψήφισμα Κοινοβουλίου της Σουηδίας – 12 Μαρτίου 2010

Ψήφισμα Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής των Αντιπροσώπων  ΗΠΑ – 05 Μαρτίου 2010

Ψήφισμα Κοινοβουλίου Νότιας Αμερικής – 19 Νοεμβρίου 2007

Ψήφισμα Γερουσίας της Χιλής – 05 Ιουνίου 2007

Νομοθεσία  Αργεντινής – 15 Ιανουαρίου 2007

Ψήφισμα Κοινοβουλίου της Αργεντίνης – 19 Απριλίου 2006

Ψήφισμα Κοινοβουλίου της Λιθουανίας – 15 Δεκεμβρίου 2005

Ψήφισμα Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου – 28 Σεπτεμβρίου 2005

Ψήφισμα Κοινοβουλίου της Βενεζουέλας – 14 Ιουλίου 2005

Ψήφισμα Ομοσπονδιακού Κοινοβουλίου της Γερμανίας – 15 Ιουνίου 2005

Ψήφισμα Γερουσίας της Αργεντινής – 20 Απριλίου 2005

Ψήφισμα Κοινοβουλίου της Πολωνίας – 19 Απριλίου 2005

Ψήφισμα Ολλανδικού Κοινοβουλίου – 21 Δεκεμβρίου 2004

Ψήφισμα Κοινοβουλίου της Σλοβακίας – 30 Νοεμβρίου 2004

Ψήφισμα Καναδικής Βουλής  των Αντιπροσώπων – 21 Απριλίου 2004

Ψήφισμα Κογκρέσου της Αργεντινής – 31 Μαρτίου 2004

Νομοθεσία της Ουρουγουάης – 26 Μαρτίου 2004

Νομοθεσία της Αργεντινής – 18 Μαρτίου 2004

Ψήφισμα Κοινοβουλίου της Ελβετίας – 16 Δεκεμβρίου 2003

Ψήφισμα Γερουσίας της Αργεντινής – 20 Αυγούστου 2003

Ψήφισμα Γερουσίας του Καναδά – 13 Ιουνίου 2002

Ψήφισμα Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου – 28 Φεβρουαρίου 2002

Κοινή Δήλωση Πάπα Ιωάννη Παύλου Β’ και του καθολικού των Αρμενίων τον Καρεκίν Β’ στο Ετσμιατζίν (Αρμενία) – 27 Σεπτεμβρίου 2001

Προσευχή του Ιωάννη Παύλου Β’ στο Μνημείο του Τζιτζερναγκαπέρτ – 26 Σεπτεμβρίου 2001

Συμβούλιο Ευρώπης, Κοινοβουλευτική Συνέλευση – 24 Απριλίου 2001

Γαλλική Νομοθεσία - 29 Ιανουαρίου 2001

Ψήφισμα Ιταλίας της Βουλής των Αντιπροσώπων – 16 Νοεμβρίου 2000

Ψήφισμα Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου – 15 Νοεμβρίου 2000

Βατικανό – 10 Νοεμβρίου 2000

Ψήφισμα Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης – 7 νοεμβρίου 2000

Ψήφισμα Κοινοβουλίου του Λιβάνου – 11 Μαϊου 2000

Ψήφισμα Κοινοβουλίου της Σουηδίας – 29 Μαρτίου 2000

Γαλλική Εθνοσυνέλευση – 28 Μαϊου 1998

Συμβούλιο Ευρώπης της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης – 24 Απριλίου 1998

Ψήφισμα Γερουσίας του Βελγίου – 26 Μαρτίου 1998

Ψήφισμα Βουλής των Αντιπροσώπων του Λιβάνου – 3 Απριλίου 1997

Ψήφισμα Αμερικάνικης Βουλής των Αντιπροσώπων, ψήφισμα 3540 – 11 Ιουνίου 1996

Ψήφισμα Κοινοβουλίου της Ελλάδας – 25 Απριλίου 1996

Ψήφισμα Βουλής των Κοινοτήτων του Καναδά – 23 Απριλίου 1996

Ψήφισμα Ρωσίας – 14 Απριλίου 1995

Ψήφισμα Γερουσίας της Αργεντινής – 5 Μαϊου 1993

Ψήφισμα Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου – 18 Ιουνίου 1987

Ψήφισμα Αμερικανικής Βουλής των Αντιπροσώπων Κοινό ψήφισμα 247 – 12 Σεπτεμβρίου 1984

Κύπρος Ψήφισμα της Βουλής των Αντιπροσώπων – 29 Απριλίου 1982

Ψήφισμα Αμερικάνικης Βουλής των Αντιπροσώπων Κοινό ψήφισμα 148 – 9 Απριλίου 1975

Ψήφισμα Ουρουγουάης της Γερουσίας και η Βουλή των Αντιπροσώπων – 20 Απριλίου 1965

Ψήφισμα Αμερικάνικης Γερουσίας 359 – 11 Μαϊου 1920

Ψήφισμα Αμερικάνικου Κογκρέσου νόμου για την ενσωμάτωση Εγγύς Ανατολή Αρωγής – 6 Αυγούστου 1919

Ψήφισμα 12 της Αμερικάνικης Γερουσίας – 9 Φεβρουαρίου 1916

Γαλλία, Μεγάλη Βρετανία και η Ρωσία Κοινή Δήλωση – 24 Μαϊου 1915

 

Τη Γενοκτονία των Αρμενίων από την Τουρκία έχουν αναγνωρίσει περισσότερα από 800 Νομαρχιακά και Δημοτικά Συμβούλια χωρών σε διάφορα σημεία του κόσμου.

Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS

Στον διαδικτυακό τόπο μας χρησιμοποιούμε Cookies με σκοπό τη βελτίωση της online εμπειρίας σας. Επιλέγοντας να συνεχίσετε την περιήγησή σας σε αυτόν, αποδέχεστε αυτομάτως τη χρήση των cookies. Περισσότερα...

Πολιτική Απορρήτου - Όροι Χρήσης - Περιορισμός Ευθύνης - Επικοινωνία Σχετικά με Προσωπικά Δεδομένα
Αποδέχομαι

Newsletter