Menu

Ν.Λυγερός - 19 Μαΐου, ημέρα εθνικής μνήμης

  • Κατηγορία VIDEOS
Ομιλία του Νίκου Λυγερού στην κεντρική εκδήλωση που διοργανώνει στην Αθήνα η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος. Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου". "19 Μαΐου, ημέρα εθνικής μνήμης". Μνημείο Άγνωστου Στρατιώτη, 19 Μαΐου 2012.
Πηγή: youtube.com
Διαβάστε περισσότερα...

Το Ολοκαύτωμα των χριστιανικών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας

Του ιστορικού Βλάση Αγτζίδη

Ενα από τα ζητήματα που στοιχειώνουν τις σχέσεις της σύγχρονης Τουρκίας με τον σύγχρονο κόσμο είναι η ανάμνηση της ακραίας εθνικιστικής πολιτικής και των τεχνικών γενοκτονίας που επέλεξαν οι Νεότουρκοι, ως μηχανισμό μετατροπής της πολυεθνικής προνεοτερικής ισλαμικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας σε τουρκικό έθνος-κράτος.

Οι χριστιανικές κοινότητες των Ελλήνων της Ανατολής, των Αρμενίων, των Ασσυροχαλδαίων, των Αραμαίων θα βιώσουν με τον πλέον δραματικό τρόπο την πολιτική ενός ακραίου εθνικιστικού, μιλιταριστικού κινήματος. Το γνωστότερο επεισόδιο αυτής της ιστορικής διαδικασίας είναι η γενοκτονία των Αρμενίων. Μέσα στα όρια της αυταρχικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οι Αρμένιοι υπήρξαν μια ομάδα που ανέπτυξε έντονα την εθνική της ταυτότητα και διατύπωσε τους πολιτικούς της στόχους. Παράλληλα όμως, επηρεάστηκαν και συνδέθηκαν με διεθνή κέντρα που επιζητούσαν την καταστροφή της Αυτοκρατορίας.

Κατά τα τέλη του 19ου αιώνα φάνηκε ότι η συμμαχία με τους Ρώσους -οι οποίοι συγκροτούσαν μια νέα ανερχόμενη δύναμη η οποία είχε ήδη κατακτήσει τον Καύκασο- θα έδινε τέλος στην αρμενική εθνική περιπέτεια. Ο σκληρός ανταγωνισμός των μεγάλων δυνάμεων (Βρετανία, Ρωσία, Γερμανία, Γαλλία) τα χρόνια 1894-1896 και η κυριαρχία του τυραννικού σουλτάνου Αβδούλ Χαμίτ -τον οποίο ο Γλάδστον αποκάλεσε «Ο Μέγας Δολοφόνος»- οδήγησε στην πρώτη μεγάλη σφαγή του αρμενικού λαού με 300.000 θύματα. Ο Αβδούλ Χαμίτ πίστευε ότι «ο καλύτερος τρόπος να τελειώνουμε με το Αρμενικό Ζήτημα είναι να τελειώνουμε με τους Αρμένιους». Με τον τρόπο αυτό, το Αρμενικό Ζήτημα αναβαθμίζεται και καταγράφεται από τα πρώτα στη διπλωματική ατζέντα. Ηδη όμως, οι Γερμανοί ανακηρύσσονται υπέρτατοι προστάτες του μουσουλμανικού κόσμου και του χαλιφάτου που εδρεύει στην Κωνσταντινούπολη. Ο δρόμος του μεταξιού, που στη σύγχρονη εποχή σημαίνει πετρέλαιο και πλούσιες πρώτες ύλες, διεκδικείται σκληρά. Οι περιοχές των Αρμενίων, όπως και των Ελλήνων της Ιωνίας και του Πόντου, βρίσκονται πάνω σ’ αυτό τον δρόμο.

Στο θολό πολιτικό περιβάλλον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, σύντομα κυριάρχησαν οι αυθεντικοί εθνικιστές: οι Νεότουρκοι. Ο τουρκικός εθνικισμός, με κέντρο δράσης του την οθωμανική Θεσσαλονίκη, έλαβε τις αποφάσεις του σε νεοτουρκικό Συνέδριο το 1911. Το Συνέδριο αυτό προέβλεπε την επίλυση του εθνικού προβλήματος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με τη φυσική εξόντωση των γηγενών χριστιανικών εθνοτήτων. Για τους Νεότουρκους το πρόβλημα ήταν απλό: «Ή η πατρίδα των άλλων θα γίνει δική μας πατρίδα, και μάλιστα σύντομα, ή δεν θα υπάρχει πλέον πατρίδα για μας». Τον Οκτώβριο του 1911 οι Νεότουρκοι -ως κυβέρνηση της χώρας- είχαν αποφασίσει σε συνέδριό τους την εξόντωση των μη μουσουλμανικών εθνοτήτων και τη βίαιη τουρκοποίηση των -πολυεθνοτικής καταγωγής- μουσουλμανικών πληθυσμών. Η απόφαση όριζε με σαφήνεια τις νέες κατευθύνσεις που αναιρούσαν πλήρως την παλιότερη πολιτική της σχετικής ανοχής. Με την πράξη τους αυτή θέτουν ουσιαστικά τέλος σε μια μακραίωνη περίοδο οθωμανικής παράδοσης, που συγκροτούσε ένα πολυεθνικό μουσουλμανικό κράτος με κύρια έμφαση στη θρησκευτική επιλογή. Εφεξής, για τους Τούρκους εθνικιστές το αίτημα θα είναι η κυριαρχία της εθνικιστικής τουρκικής εκδοχής, τόσο κατά των χριστιανικών κοινοτήτων όσο και κατά των πολυεθνοτικών και πολύγλωσσων μουσουλμανικών μαζών.

Το παραγνωρισμένο αυτό Ολοκαύτωμα των χριστιανικών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας άρχισε το 1914 κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και ολοκληρώθηκε το 1924 με την περάτωση της ανταλλαγής των πληθυσμών, αποτέλεσμα της αναθεωρητικής Συνθήκης της Λωζάννης. Θύματα ήταν οι περισσότερες γηγενείς χριστιανικές ομάδες, πλην των λεγόμενων Φραγκολεβαντίνων και των ελάχιστων τουρκοορθόδοξων της Καππαδοκίας. Οι μονοφυσίτες (Αρμένιοι, Ασσύριοι και λίγοι Κούρδοι), οι ορθόδοξοι (Ελληνες στον Πόντο, την Ιωνία, την Καππαδοκία και την Ανατολική Θράκη, καθώς και Αραβες Σύροι στον οθωμανικό Νότο), οι προτεστάντες (Αρμένιοι και Ελληνες) και οι καθολικοί (Αρμένιοι και Αραβες) ανέρχονταν σε 4 εκατ., περίπου. Μετά το τέλος της μεγάλης ανθρωποσφαγής, λίγες μόνο δεκάδες χιλιάδες παρέμειναν στα πατρικά τους εδάφη. Οι Ελληνες που εξοντώθηκαν την περίοδο αυτή πιθανόν να ανέρχονται σε 1 εκατ. άτομα. Συμβολικό τέλος της διαδικασίας αυτής θα είναι η καταστροφή της Σμύρνης από τα κεμαλικά στρατεύματα στις αρχές Σεπτεμβρίου του ’22. Με έναν πρωτοφανή τρόπο για τη σύγχρονη εποχή, ο Μουσταφά Κεμάλ πασά -που αργότερα οι Τούρκοι θα τον αναγνωρίσουν ως γεννήτορά τους (Ατατούρκ)- θα γιορτάσει τη νίκη του με τη σφαγή του άμαχου χριστιανικού πληθυσμού και την πυρπόληση της πόλης, έχοντας και πάλι ως πρώτο στόχο τους Αρμένιους της Σμύρνης.

Με το Ολοκαύτωμα των χριστιανικών πληθυσμών ολοκληρώθηκε η διαδικασία διαμόρφωσης του σύγχρονου τουρκικού έθνους-κράτους, το οποίο θα ιδρυθεί τυπικά το 1923. Στην Ελλάδα θα καταφύγουν περίπου ενάμισι εκατομμύριο πρόσφυγες. Σύμφωνα με τις αρμενικές πηγές, από τους 2.026.000 Αρμένιους που ζούσαν πριν από το 1914 στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, εξοντώθηκαν 1,5 εκατ., ενώ οι Ελληνες της Ανατολής (Ιωνία, Πόντος, Καππαδοκία, Ανατολική Θράκη) είχαν περίπου ένα εκατομμύριο νεκρούς. Η συμπεριφορά της Ελλάδας απέναντι στα ιστορικά εκείνα γεγονότα είναι αμφιλεγόμενη. Παρ’ ότι αναγνώρισε τόσο τη γενοκτονία των Αρμενίων όσο και τις γενοκτονίες των ελληνικών πληθυσμών στον Πόντο αλλά και σ’ όλη τη Μικρά Ασία και θέσπισε και δύο επίσημες Ημέρες Μνήμης (19 Μαΐου και 14 Σεπτεμβρίου), εν τούτοις δεν φαίνεται να θεωρεί την ιστορική εμπειρία των Ελλήνων της Ανατολής ως μέρος της εθνικής ιστορίας. Η άρνηση των γεγονότων, που φτάνει μέχρι την αιτιολόγηση και τον εγκωμιασμό της πολιτικής γενοκτονιών που άσκησαν οι Νεότουρκοι και ολοκλήρωσαν οι κεμαλικοί, φαίνεται να εκφράζει ένα μεγάλο μέρος της κρατικής γραφειοκρατίας και των νεοελλήνων ιστορικών. Ετσι ερμηνεύεται η διαρκής υποβάθμιση των προσπαθειών για αναγνώριση των γενοκτονιών που υπέστησαν οι χριστιανικοί λαοί από τον εθνικισμό.

 

 

Πηγή: enet.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Καρινέ Ατενισιάν

Η πρώτη επαφή της Καρινέ με τους ΓΧΣ ήταν στην πατρίδα της την Αρμενία, όπου εργάστηκε ως ψυχολόγος για το εκεί πρόγραμμα της οργάνωσης, για περίπου επτά χρόνια. Όταν ολοκληρώθηκε το πρόγραμμα η Καρινέ είχε ήδη αποφασίσει ότι ήθελε να προσφέρει τις υπηρεσίες της και σε άλλες αναπτυσσόμενες χώρες. Η Ζιμπάμπουε είναι ο πρώτος της σταθμός, όπου παρέχει ψυχοκοινωνική υποστήριξη σε ασθενείς με HIV/AIDS.
Πηγή: msf.gr
Διαβάστε περισσότερα...

Αρμενικά μνημεία στη Λευκωσία

Γράφει ο Αλέξανδρος-Μιχαήλ Χατζηλύρας

 

Στην περιοχή της Λευκωσίας υπάρχουν διάφορα αρμενικά μνημεία, τα οποία θα εξετάσουμε στο παρόν μας άρθρο. Στο προαύλιο του αρμενικού συμπλέγματος επί της οδού Αρμενίας στον Στρόβολο βρίσκεται το καλλιμάρμαρο Μνημείο της Αρμενικής Γενοκτονίας, το οποίο ανήγειρε η Αρμενική Εθναρχία Κύπρου μεταξύ 1990-1991. Αφιερωμένο στη μνήμη των 1.500.000 Αρμενίων που σφαγιάστηκαν από τους Τούρκους, σχεδιάστηκε από τον Αρμενοκύπριο αρχιτέκτονα Τζον Γκεβεριάν και αποτελείται από τρεις αψίδες, οι οποίες αντιπροσωπεύουν την Αρμενία και τις δύο τότε Αρμενικές Διασπορές, εντός και εκτός της Σοβιετικής Ένωσης. Το μνημείο παρουσιάστηκε στις 24 Απριλίου 1991 από τον Ανώτερο Αρχιμανδρίτη Γεγισέ Μαντζικιάν και το 1996 ενταφιάστηκαν σε αυτό λείψανα Αρμενίων μαρτύρων, που έφερε αντιπροσωπία του Αρμενικού Συνδέσμου Μέριμνας από την περιοχή Μαρκατέ, στην έρημο του Ντερ Ζορ στη Συρία. Περισσότερα λείψανα βρίσκονται μέσα σε δύο μαρμάρινα οστεοφυλάκια μπροστά από το μνημείο, που κατασκευάστηκαν το 2000 με δαπάνες των οικογενειών Εγογιάν και Τεμπεκιτζιάν.

Στον ίδιο χώρο, μπροστά από την εκκλησία της Παναγίας, βρίσκεται ένα μαρμάρινο χατσκάρ (σταυρόπετρα), έργο του Λιβανοαρμένιου γλύπτη Μπογός Τασλακιάν (Αγασσί), το οποίο συμβολίζει την αιώνια φιλία μεταξύ Αρμενίων και Ελλήνων της Κύπρου. Τα αποκαλυπτήριά του τέλεσε στις 21 Οκτωβρίου 2001 ο Προεδρικός Επίτροπος Μανώλης Χριστοφίδης, στα πλαίσια των εορτασμών για τα 1700 χρόνια Χριστιανισμού στην Αρμενία. Επίσης, μπροστά από την εκκλησία της Παναγίας βρίσκεται η ορειχάλκινη προτομή του Αρχιεπισκόπου Ζαρέχ Αζναβοριάν, έργο του Λιβανοαρμένιου γλύπτη Μεγκερντίτς Μαζμανιάν. Την προτομή αποκάλυψε την 1η Μαΐου 2005 ο Ιταλοαρμένιος δωρητής Αλέκο Μπεζικιάν. Επί διακονίας του Αρχιεπισκόπου Ζαρέχ ανεγέρθηκε η συγκεκριμένη εκκλησία, ενώ με δική του πρωτοβουλία ανεγέρθηκε το κτίριο της Αρμενικής Μητρόπολης Κύπρου και η οδός Κύκλωπος μετονομάστηκε σε οδό Αρμενίας.

Μπροστά από την είσοδο του Αρμενικού Σχολείου Ναρέκ βρίσκεται το αμμολίθινο άγαλμα του Αγίου Γρηγορίου του Ναρεκηνσίου - μεγάλου Αρμένιου ποιητή, φιλοσόφου και θεολόγου - το όνομα του οποίου φέρουν και τα τρία αρμενικά σχολεία της Κύπρου. Έργο του Αρμένιου γλύπτη Λεβόν Τοκματζιάν, τα αποκαλυπτήρια του αγάλματος τέλεσε η σχολική έφορος Τακουχί Αστζιάν στις 28 Μαρτίου 1991. Επίσης το 1991, ο Λεβόν Τοκματζιάν κατασκεύασε την αμμολίθινη προτομή του Μπογός Νουμπάρ Πασιά, η οποία τοποθετήθηκε στο πλάι της εισόδου του συλλόγου AGBU Λευκωσίας. Ο Μπογός Νουμπάρ Πασιάς ήταν ο ιδρυτής της παναρμενικής οργάνωσης AGBU.

Στο πλάι της εισόδου του συλλόγου της AYMA, όχι πολύ μακριά από την εκκλησία της Παναγίας, βρίσκεται ένας μαρμάρινος τύμβος-οστεοφυλάκιο που περιέχει λείψανα Αρμενίων μαρτύρων της Γενοκτονίας, τα οποία έφερε αποστολή της Αρμενικής Νεολαίας Κύπρου. Το μνημείο ανήγειρε η Αρμενική Νεολαία Κύπρου και αποκάλυψε ο Αρχιεπίσκοπος Βαρουζάν Χεργκελιάν στις 28 Απριλίου 2002.

Σε κενοτάφιο στο παλαιό αρμενικό κοιμητήριο, παρά το Λήδρα Πάλας, υπάρχει μία αναμνηστική αλουμινένια πλάκα. Η επιγραφή αυτή, ίσως η μοναδική στο είδος της στην Κύπρο, περιέχει τα ονόματα των 419 εκεί ταφέντων από το 1877 μέχρι και το 1931. Παρουσιάστηκε στις 11 Απριλίου 2010 από τον Αρχιεπίσκοπο Βαρουζάν Χεργκελιάν, κατά την πρώτη Θεία Λειτουργία μετά το 1963 στο παρεκκλήσι του κοιμητηρίου.

Τέλος, στο παλαιό αρμενικό σύμπλεγμα επί της οδού Βικτωρίας, στην τουρκοκρατούμενη σήμερα Λευκωσία, βρισκόταν το παλαιό μνημείο της Αρμενικής Γενοκτονίας. Έργο του αρχιτέκτονα Γκαρό Μπαλιάν, κατασκευάστηκε με δαπάνες της Αρμενικής Εθναρχίας Κύπρου. Τα αποκαλυπτήριά του τέλεσε στις 24 Απριλίου 1932 ο Αρχιεπίσκοπος Πετρός Σαρατζιάν και θεωρείται το δεύτερο στο είδος του στον κόσμο. Δυστυχώς, κατέστη το ίδιο θύμα των Τούρκων κατά την τουρκοκυπριακή ανταρσία του 1963-1964, όταν ο χώρος καταλήφθηκε από εξτρεμιστές Τουρκοκυπρίους. Σήμερα απομένει μόνο η βάση του, καθώς οι Τούρκοι στρατιώτες που χρησιμοποιούσαν τον χώρο κατέστρεψαν τον οβελίσκο και είχαν «αντικαταστήσει» την αναμνηστική επιγραφή με ένα ρητό του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ.

Διαβάστε περισσότερα...

Η αναγνώριση της γενοκτονίας των Ποντίων

Γράφει ο Νικόλαος Λυγερός

Στην εφήμερη ζωή μας σπάνια ξέρουμε αν ένας αγώνας αξίζει. Παλεύουμε από ανάγκη δίχως να γνωρίζουμε αν υπάρχει ένα αξιολογικό στοιχείο που αποδεικνύει με έναν αντικειμενικό τρόπο την ορθολογία της στάσης μας.
Η αναγνώριση της γενοκτονίας ανήκει σε αυτές τις σπάνιες περιπτώσεις όπου η ανθρωπιά αγγίζει άμεσα την ανθρωπότητα. Ο αγώνας αυτός έχει αξία ανεξάρτητα από τους αγωνιστές του.
Όταν ένας ολόκληρος λαός έπεσε θύμα της απανθρωπιάς, είναι η ίδια η ανθρωπότητα που πληγώθηκε. Το ίδιο ισχύει και για τη γενοκτονία των Ποντίων. Δεν είναι μόνο ένα τοπικό πρόβλημα που αφορά μια μειονότητα.
Ο Πόντος ως ελληνικό στοιχείο και ως ακριτική οντότητα του πολιτισμού μας είναι μια από τις ιδιομορφίες που χαρακτηρίζει την πολλαπλότητά μας. Συνεπώς δεν πρέπει να απομονώσουμε το Ποντιακό ούτε ως ιστορικό γεγονός ούτε ως στρατηγικό στόχο.
Αντιθέτως πρέπει να ενσωματώσουμε την τεχνογνωσία που έχουμε στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το παράδειγμα της αναγνώρισης της γενοκτονίας των Αρμενίων είναι και ενδεικτικό και αποτελεσματικό διότι οι ενδιάμεσοι στόχοι που επιτεύχθηκαν δεν οφείλονται σε κρατικούς θεσμούς μα σε lobbies.
Όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση αναγνώρισε τη γενοκτονία των Αρμενίων το 1987, η Αρμενία ως κράτος ανεξάρτητο δεν υπήρχε ακόμα. Άρα το κρατικό πλαίσιο δεν είναι απαραίτητο και κατά συνέπεια δεν αποτελεί μια δικαιολογία της αδράνειας.
Το παράδειγμα της ευρωπαϊκής αναφοράς της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο πρόβλημα της Ίμβρου το 2004 είναι θεαματικό διότι πολλοί Έλληνες θεωρούσαν ότι ήταν μόνο και μόνο μια από τις χαμένες πατρίδες. Όμως το πιο αποτελεσματικό παράδειγμα στο προσωπικό επίπεδο είναι ο πρόσφατος κυπριακός αγώνας στον τομέα των μαζικών προσφυγών εναντίον της Τουρκίας.
Διότι σε αυτό το επίπεδο κάθε πρόσφυγας συμβάλλει στην έμμεση απελευθέρωση της πατρίδας του μετατρέποντας ένα ηθικό και ανθρώπινο πρόβλημα σε ένα που μπορεί να χαρακτηριστεί ως οικονομικό και στρατηγικό. Μέσω της στρατηγικής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων οι Κύπριοι απέδειξαν ότι η οικονομία μπορεί να ερμηνευτεί ως η δυναμική της ηθικής. Συνολικά όλα αυτά τα ιστορικά παραδείγματα αποτελούν στην ουσία τα βασικά στοιχεία ενός στρατηγικού mix που με συντονισμένες κινήσεις αποδεικνύει ότι είναι ένα ισχυρό όπλο στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ειδικά στο θέμα της αναγνώρισης της γενοκτονίας των Ποντίων.
Οι Πόντιοι δεν είναι μόνοι σε αυτόν τον αγώνα της αναγνώρισης διότι και άλλοι λαοί υπέφεραν και υποφέρουν ακόμα από το διαχρονικό στρατριωτικό καθεστώς της Τουρκίας.
Έχουν όμως και εμπειρίες και επιτυχίες σε δύσκολες υποθέσεις και αυτές πρέπει να τις χρησιμοποιήσουμε δυναμικά μέσα σε ένα στρατηγικό πλαίσιο όπου το συναισθηματικό και παραδοσιακό στοιχείο δεν επαρκούν. Αυτός ο αγώνας πρέπει να οργανωθεί και σε ατομικό επίπεδο με τις προσφυγές αλλά και μέσω εξειδικευμένων lobbies στο ομαδικό επίπεδο.

Μην μετράς μόνο τους νεκρούς,
δεν είναι ο μοναδικός στόχος
της γενοκτονίας, της βαρβαρότητας
σκέψου τους αγέννητους
αυτούς που δεν ήθελε το σύστημα
διότι δεν απέκτησαν καν
το δικαίωμα να πεθάνουν
και δεν θα μπορέσουν ποτέ
ούτε να διαβάσουν
ούτε να γράψουν
την ιστορία μας.
Διαβάστε περισσότερα...

Για το Αρμενικό, Ελληνικό, Κουρδικό και Αλεβίτικο Ζήτημα

Του Ahmet Oral.

Το Οθωμανικό κράτος που απλωνόταν σε τρεις ηπείρους κατά τον 18ο και 19ο αιώνα, υποχωρώντας στις περιοχές Θράκης, Μικράς Ασίας, Μεσοποταμίας, Καυκάσου και Μέσης Ανατολής προσπάθησε να διαμορφώσει την έννοια της Οθωμανικής Κοινοπολιτείας ώστε να σταματήσει η περαιτέρω συρρίκνωση.
Κατά την περίοδο αυτή το σύστημα ήλθε σε απευθείας επαφή με τον καπιταλισμό. Άρχισε να αποκαλείται «ο ασθενής της Ασίας», εφόσον έχανε διαρκώς εδάφη στην Ευρώπη και την Ασία ως αποτέλεσμα της κατά τόπους αντίθεσης διάφορων λαών. Επιπλέον άρχισε να δέχεται την πίεση των δυτικών καπιταλιστικών αγορών και να αποτελεί πεδίο δράσης τους, με αποτέλεσμα να τραυματίζεται και να συρρικνώνεται.
Η πρώτη ομάδα που προσπάθησε να εμποδίσει την εξέλιξη αυτή ήταν ο πρίγκιπας Σαμπαχαεντίν, ανηψιός του σουλτάνου Αβδούλ Χαμίτ Β. O Σαμπαχαεντίν πολιτικά βρισκόταν κοντύτερα στη Μεγάλη Βρετανία και την Αντάντ.
Εγκαινίασε ένα πρόγραμμα μετεξέλιξης της Αυτοκρατορίας σε μια «πολυπολιτισμική» κοινωνία, που θα φιλοξενούσε μέσα στο οθωμανικό μωσαϊκό τους διάφορους συμβατούς μεταξύ τους πολιτισμούς. Με την αντίληψη αυτή ιδρύθηκε το Κομιτάτο «Ένωση και Πρόοδος».
Στην οργάνωση αυτή, σε αντίθεση με τις απόψεις του του πρίγκιπα Σαμπαχαεντίν (αντεμί μερκετζί: αποκέντρωση), εμφανίστηκε η ομάδα του Αχμέτ Ριζά, που υποστήριζε τον συγκεντρωτικό έλεγχο (κατί μερκετζί) και εισήλθε δυναμικά στην πολιτική με την υποστήριξη των Γερμανών. Το αποτέλεσμα ήταν η διάσπαση της οργάνωσης.
Η γερμανική συνενοχή
Η γραμμή του Σαμπαχαεντίν είχε τη μεγαλύτερη μαζική αποδοχή. Παρ’ όλη τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση για κάποια περίοδο, δεν κατάφερε να διαμορφώσει την τελική γραμμή και βαθμιαία απομακρύνθηκε από την εξουσία. Η ομάδα που πίστευε στο σκληρό κεντρικό έλεγχο, στις βίαιες επεμβάσεις και τη σκληρή καταστολή, ανάπτυξε συμπεριφορά ταύρου εν υαλοπωλείω εφαρμόζοντας κατά γράμμα τις εντολές της Γερμανίας. Πίστευε απόλυτα ότι «τα πάντα πρέπει να εκτελούνται από το κράτος και τις ομάδες εξουσίας (kadro)». Βάλθηκε με βιασύνη να διαμορφώσει το κράτος οργανώνοντας τον εαυτό του νόμιμα ή παράνομα. Αποφάσισε να αρπάξει την κρατική εξουσία και να ισοσταθμίσει την απώλεια στη Δύση με τα κέρδη στην Ασία ή τουλάχιστον να μη χάσει άλλα εδάφη. Η ομάδα αυτή του Κομιτάτου «Ένωση και Πρόοδος», που δεν είχε φυλετική τουρκική προέλευση, ενστερνίστηκε την πολιτική της άκρατης βίας.
Οι Ενωτικοί, όταν πραγματοποίησαν το πραξικόπημα το 1908 προσανατολιζόταν από τον οθωμανισμό προς τον τουρκισμό/τουρανισμό. Στην κατεύθυνση αυτή ονειρεύονταν να εθνικοποιηθούν ως «Τούρκοι». Το Κομιτάτο δεν διέθετε τα εφόδια ώστε να εκπληρώσει το σκοπό της εθνικοποίησης των Τούρκων ως μια ιστορική εξελικτική διαδικασία.
Όπως αναφέρει το 1853 ο Καρλ Μαρξ στο έργο του «Το Ανατολικό Ζήτημα»:
«Αποτελεί μεγάλο λάθος να πιστέψει κανείς ότι η Τουρκία διοικείται από Τούρκους. Οι Έλληνες, οι Αρμένιοι και οι άλλες μειονότητες που επικρατούν στις πόλεις-λιμάνια, κρατούν στα χέρια τους και ελέγχουν ουσιαστικά το εμπόριο και την οικονομία. Όμως οι Τούρκοι διαθέτουν τα προνόμια στη διοίκηση και τον πολιτισμό».
Δηλαδή οι Τούρκοι ήταν αποστερημένοι του βασικού στοιχείου που απαιτείται να γίνει έθνος ένας λαός, την οικονομία. Οι Οθωμανοί σ’ όλη τους την ιστορία ήταν κατακτητές και ενσωμάτωναν στη δομή τους τα πολιτιστικά στοιχεία των λαών που κατακτούσαν δημιουργώντας έτσι μια ετερογένεια.
Μέσα σ’ αυτή τη δομή οι Τούρκοι δεν διέθεταν δικό τους ιδιαίτερο πολιτισμό. Η τουρκική κοινωνία αρκούνταν στα πολιτισμικά στοιχεία που έπαιρνε από τους άλλους λαούς και απ’ αυτή την πλευρά δεν βρισκόταν σε τέτοια κατάσταση ώστε να μπορεί να εξελιχθεί σε έθνος. Υπ’ αυτή την οπτική γωνία, αν και εξαρχής υπήρχε η άποψη της απομάκρυνσης από το Ισλάμ και η υιοθέτηση πορείας προς το λαϊκισμό και το μοντερνισμό εν τούτοις αυτό δεν ήταν δυνατόν να συμβεί.
Μη έχοντας άλλα στηρίγματα αναγκάστηκε να προσανατολιστεί προς το Ισλάμ και να χρησιμοποιήσει το «όπλο της θρησκείας» για την εθνογένεση.
Η σημερινή προσθήκη στον τουρκισμό της ισλαμικής σύνθεσης είναι στην κατεύθυνση αυτού του άξονα.

*Ο Ahmet Oral είναι Γλωσσολόγος-Eκπαιδευτικός. Απολύθηκε από την εκπαίδευση λόγω των πολιτικών του απόψεων. Κατά την περίοδο του φασιστικού πραξικοπήματος καταδικάστηκε σε 10 χρόνια φυλάκιση. Σήμερα διευθύνει τις εκδόσεις «Peri». Έχει συγγράψει 26 βιβλία και ως εκδότης έχει εκδόσει 380 τίτλους.
Πηγή: phorum.gr
Διαβάστε περισσότερα...
Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS

Στον διαδικτυακό τόπο μας χρησιμοποιούμε Cookies με σκοπό τη βελτίωση της online εμπειρίας σας. Επιλέγοντας να συνεχίσετε την περιήγησή σας σε αυτόν, αποδέχεστε αυτομάτως τη χρήση των cookies. Περισσότερα...

Πολιτική Απορρήτου - Όροι Χρήσης - Περιορισμός Ευθύνης - Επικοινωνία Σχετικά με Προσωπικά Δεδομένα
Αποδέχομαι

Newsletter